این پرسشنامه استاندارد از نوع فایل ورد و به همراه تمامی اطلاعات مربوط به نمره گذاری، تفسیر، روایی و پایایی و … در قالب جداول زیبا و آماده تکثیر ارائه گردیده است. پس از پرداخت موفق می توانید به صورت آنلاین اقدام به دانلود فایل مربوطه بپردازید.
هدف: بررسی میزان احساس عدم امنیت به دلیل طایفه گرایی شهر
تعداد سوال: 13
شیوه نمره گذاری: دارد
تفسیر نتایج: دارد
روایی و پایایی: دارد
منابع: دارد
نوع فایل: word 2007
همین الان دانلود کنید
قیمت: فقط 3900 تومان
يکي از ويژگي هاي نظام ايلي و اجتماعات با ساختار طايفه اي و عشيره اي معمولا خويشاوندگرايي است. معمولا ناهمگني در طايفه گرايي و تنوعات جغرافيايي از انسجام ملي دولت مي کاهد.
قوم گرایی از دو کلمه “قوم” و “گرایش” ترکیب یافته است. قوم به معنای جمعی از افرادی است که پیوند خونی، زبانی و فرهنگی آن ها را باهم یکجا کرده است، و گرایش؛ تمایل شدید و قوی به این پیوند قومی می باشد. با توجه به این، قوم گرایی عبارت از گرایش گروهی از افراد جامعه به منافع قومی و معیار قرار دادن آن در تمام فعالیت های زندگی می باشد. بعضی از جامعه شناسان قوم را مجموعه ی انسان هایی می دانند که زبان، تاریخ، آداب، رسوم، عواطف و احساسات مشترک آن ها را بهم پیوند می دهد.
رفتار قوم گرایانه همانا همکاری با اعضای گروه خودی و عدم همکاری با اعضای سایر گروه ها پنداشته می شود؛ و یا حمایت بیش از حد از گروه خود و دشمنی با گروه بیگانه می باشد. در تمام موارد قوم گرایان پیوند قومی را محور قرار می دهند. تمام کسانی را که از قوم خود شان است نسبت به دیگران بهتر و برتر می شمارند. در این نگاه، دیگران در مرحله ی دوم یا پایین تر از قوم خودی قرار می گیرند. در رفتار قوم گرایانه سود و زیان قوم مبنای تصمیم و عمل قرار می گیرد، و همه چیز از عینک قومیت دیده می شود. اما پدیده قوم دوستی را از قوم گرایی باید تفکیک کرد. قوم دوستی به معنای علاقه و احساس قرابت به همزبان و هم فرهنگ است. این یک امر فطری بوده نامطلوب نیست. از دیده گاه اسلام هم در این مورد اشاره شده است که صدقات و زکات اول باید به نزدیکان و خویشاوندان مستحق داده شود؛ پس از آن برای دیگران. عوامل و زمینه های پیدایش قوم گرایی متعدد است. اما در این جا به چند عامل عمده بصورت فشرده اشاره می کنیم. اولین عامل پیدایش قوم گرایی پدیده عاطفه و احساس است: بسیاری از قوم گرایان نمی دانند که چرا قوم گرا هستند، تنها احساس قوم دوستی و نزدیکی با قوم سبب می شود که به سمت قوم گرایی و پشتیبانی بی قید و شرط از قوم و قبیله خود برایند. عامل دوم تصور استحقاق است: بسیاری از قوم گرایان فکر می کنند که قوم شان بیش از دیگران مستحق بهره مندی از امکانات ملی است. تلاش می ورزند که از هر فرصتی برای به دست آوردن چنین حقی استفاده کنند. احساس حقارت و مظلومیت نیز عامل دیگر قوم گرایی است: برخی از اقوام به خاطر تحقیر و ظلمی که در طول تاریخ از سوی اقوام یا قوم مسلط بالای شان صورت گرفته است، برای جبران و تخلیه این عقده ها تلاش می کنند که خود را در جایگاه بالاتر بنشانند. یکی از عوامل دیگر قوم گرایی احساس تمامیت خواهی است: بعضی از اقوام خود را مالک و یا صاحب کشور میدانند و دیگران را مهمان های نا خوانده و یا مهاجم های غاصب گر فکر می کنند. همه چیز را مال خود می پندارند و دیگران را بدون حق. نمونه ی زنده آن را سال گذشته در مجلس نمایندگان کشور دیدیم. علم گل کوچی نماینده کوچی ها، در رابطه به کشمکش هایی که میان هزاره ها و کوچی ها در بهسود ایجاد شده بود گفت: “کوچی ها وارثین اصلی این سرزمین هستند، دیگران از جاهای دیگر مهمان آمده اند”. از این عوامل که بگذریم، نباید انکار کرد که عوامل بیرونی یا خارجی هم در پیدایش قوم گرایی نقش عمده دارد، بر اساس همان راهبرد معروف که “تفرقه بینداز و حکومت کن”. قوم گرایی از دیده گاه دین مبین اسلام مردود است. خداوند با رد و انکار برتری قوم و گروه می فرماید: “ای مردمان! ما شما را از یک مرد و یک زن آفریدیم و شما را گروه ها و قبیله ها گردانیدیم تا یکدیگر را بشناسید؛ بی تردید بزرگوار ترین شما نزد خداوند پرهیزگار ترین شما است(حجرات/13)”. پس معیار کرامت و برتری نزد خداوند تقوا و پرهیزگاری و انجام کارهای شایسته است، نه پرداختن تنها به قوم و قبیله ی خودی.