پرسشنامه شناسایی موانع ارتقای ورزشی زنان ورزشکار

موانع حضور فعال بانوان در ورزش کشور

مهم‌ترین یافته‌های این پژوهش شامل چهار مانع برای دستیابی بانوان به پست‌های مدیریتی در ورزش کشور (فردی و شخصیتی، ‌ فرهنگی، سازمانی، ‌ محیطی و اجتماعی)، چهار مانع برای توسعه منابع مالی (ساختاری، مدیریتی، فرهنگی- اجتماعی، سیاسی- حقوقی) و سه مانع برای توسعه حقوقی (دیدگاه‌های فقهی متفاوت، حضور و پوشش بانوان در مسابقات بین‌المللی و موانع اداری) است.

برای مثال محدود بودن ارتباطات بانوان با خارج از سازمان جهت اخذ امتیازات، محدود بودن تعداد الگوی های موفق مدیریتی در بین بانوان، عدم پذیرش مدیریت بانوان از سوی کارکنان و بدنه سازمان، کمبود سهم ورزش بانوان از کل اعتبارات، کمک‌ها و درآمدهای فدراسیون‌ها و هیأت های ورزشی، کمبود اختیارات معاونت توسعه ورزش بانوان در استان‌ها در خصوص تخصیص مناسب اعتبارات به ورزش، عدم سرمایه‌گذاری بخش خصوصی در ورزش بانوان، عدم صحه‌گذاری محصولات و کالاها توسط بانوان ورزشکار، عدم پوشش رسانه‌ای مناسب اعم از تصویری و مطبوعاتی رویدادها و مسابقات ورزشی بانوان، وجود فرهنگ مرد سالارانه در ورزش کشور، نبود قوانین حمایتی برای حضور بانوان در ورزشگاه ها و سالن های ورزشی به‌عنوان تماشاگر، مشکلات قانونی تیم های خارجی ورزشی بانوان برای حضور و انجام مسابقات در ایران از نظر نوع پوشش، مشکلات قانونی ورزشکاران زن برای خروج از کشور، نبود قوانین حمایتی برای اعزام تیم های بانوان به مسابقات ورزشی، مشکلات قانونی پوشش بانوان ورزشکار ایرانی با فدراسیون های بین‌المللی و نبودن قوانین و مقررات حقوقی جهت برقراری عدالت جنسیتی در سازمان های ورزشی را می‌توان نام برد.

راهکارهای توسعه فعالیت بانوان در ایران

هم‌چنین، محققان با توجه به موانع شناسایی‌شده، برای توسعه ورزش بانوان راهکارهایی ارائه کرده اند که مهم‌ترین آن‌ها شامل ارتقا حس خودباوری و اعتماد به‌ نفس زنان، نفوذ بانوان در شبکه‌های رسمی و غیررسمی سازمان‌های ورزشی، در نظر گرفتن معافیت‌های مالیاتی یا تسهیلاتی برای حامیان مالی ورزش بانوان، تلاش در جهت ارتقاء سطح رقابت‌های ورزشی بانوان، پخش مسابقات ورزشی بانوان از سیما و در نهایت نظارت بر حسن اجرای قوانین موجود است چرا که اصلاح و وضع قوانین جدید بدون وجود ضمانت اجرایی از کارآمدی لازم برخوردار نخواهد بود.