خشم یکی از هیجان های پیچیده انسان است . خشم می تواند طیفی از یک احساس رنجش خفیف تا احساس خشمی شدید ، تهاجمی ، مرگبار و جنایی را در بر گیرد . خشم واکنشی از روی عصبیت و خصومت که بر اثر ناکامی ، آسیب ، تحقیر ، تهدید ،  بی عدالتی و ظلم واقعی و یا ذهنی برانگیخته می شود .

خشم احساسی است که به صورت جسمانی و هیجانی ابراز می شود ، خشم واکنشی طبیعی نسبت به شرایطی است که فرد دچار ناکامی و تعارض می شود . مهم این نیست که آیا گاهی اوقات عصبانی می شویم یا نه ؟ مهم آن است که برخورد و مقابله ما با آن چگونه خواهد بود ؟

آیا به خود اجازه می دهیم خشم و عصبانیت ما را به سوی تهاجم و خشونت سوق دهد ؟

آیا این احساسات را در خود مدیریت می کنیم تا سخت تر بکوشیده ، شجاع تر و بهتر عمل کنیم ؟

آیا به خود اجازه می دهیم عصبانیت مان را روی هم انباشته و بر سر هر کس که سر راهمان قرار می گیرد خالی کنیم ؟ یا آن که این احساسات و انرژی را به طور موثر هدایت می کنیم ؟

نکته مهم آن است که صرفا به این دلیل که عصبانیت و خشم امری  طبیعی است نباید آن را خوب تلقی کرد و یا در مقابل آن تسلیم شد .

رفتارهای پرخاشگرانه به دو طبقه کلی تقسیم می شوند .

رفتار های پرخشگرانه واکنشی  ؟ به خشم یا پاسخی تلافی جویانه نسبت به یک عامل تحریک آمیز واقعی یا ذهنی اطلاق می شود . این نوع رفتارهای خشونت آمیز ، بیشتر تکانشی هستند . یعنی افراد بدون توجه به هدف و پیامد رفتارشان ، خشم خود را ابراز می دارند .

رفتارهای پرخاشگرانه کنش گرا یا ابزاری ؟ معمولا بدون دلیل بوده و هدف گراست فردی که دست به پرخاشگری کنش گرا می زند در حال برون ریزی این باور است که خشونت روشی کارآمد و قابل قبول برای دستیابی به برخی اهداف است . برای چنین فردی ، پرخاشگری شیوه ای مجاز ، موجه و یا ضروری در جهت رسیدن به هدف تلقی می شود .