این پرسشنامه استاندارد از نوع فایل ورد و به همراه تمامی اطلاعات مربوط به نمره گذاری، تفسیر، و … در قالب جداول زیبا و آماده تکثیر ارائه گردیده است. پس از پرداخت موفق می توانید به صورت آنلاین اقدام به دانلود فایل مربوطه بپردازید.
هدف: ارزیابی شاخص های شناسایی تعاونی های موفق (شاخص اقتصادی، شاخص اجتماعی، شاخص های مدیریتی، شاخص های حقوقی، شاخص های آموزشی، شاخص های فردی)
تعداد سوال: 42
تعداد بعد: 6
شیوه نمره گذاری: دارد
منبع: دارد
نوع فایل: word 2007
همین الان دانلود کنید
قیمت: فقط 3900 تومان
تعاونیها یکی از اصلی ترین جنبههای مادی و اقتصادی جوامع نوین هستند که با جنبههای فرهنگی و اجتماعی هر جامعه پیوند مستقیم دارند (هزار جریبی، 1386). براساس برخی از مطالعات صورت گرفته، بخش تعاونی می تواند 30 درصد از محصول ناخالص داخلی کشور را هدف قرار دهد (اتاق تعاون مرکزی ایران، 1391). یکی از گرایشهایی که تعاونی ها در آن فعالیت میکنند و میتوانند اینهدف را میسر سازند، تعاونیهای کشاورزی از نوع تعاونی تولیدی میباشند. رحیمی و ابراهیمی (1390) در تحقیقات خود به این نتیجه رسیده اند که تعاونی های تولید کشاورزی در ایران به دلایل مختلفی همجون کمبود اعتبار، بحران مالی، سرمایه گذاری ناکافی، ناآگاهی کشاورزان، فقدان متخصصان واجد شرایط، پایین بودن کیفیت ماشین آلات و ابزار آلات و عدم اطلاع رسانی، شرایط مساعد و متعادلی ندارند. تعاونیهای تولیدی با سهمی معادل 47 درصد از کل تعاونیها، نزدیک به 40 درصد از کل اشتغال ایجاد شده در بخش تعاون را به خود اختصاص دادهاند که این امر مبین اهمیت و نقش مهم این تعاونیها در ایجاد اشتغال است. در ایران، از مجموع 175 هزار اتحادیه و تعاونی به ثبت رسیده 66 هزار و 616 تشکل تعاونی با فعالیت در 34 گرایش تولیدی، سهمی معادل 46/94 درصد از کل تعاونیهای کشور را به خود اختصاص دادهاند. تعاونیهای تولیدی از نظر تنوع فعالیت در شش گروه اصلی و کشاورزی، صنعت، معدن، فرش دستباف، عمران و پیمانکاری و تأمین نیاز تولیدکنندگان فعالیت میکنند. سهم بخش کشاورزی از این تعداد، 46 درصد میباشد که معادل 37 هزار و 320 اتحادیه و تعاونی است (وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی، 1391).
محدودیتهای متنوع و متعددی در راستای توسعه و موفقیت شرکت های تعاونی کشاورزی وجود دارد، ولی این دسته از شرکت ها بایستی توانمندی های لازم را در ابعاد مختلف سازمانی تقویت نمایند تا بتوانند در اجرای نقش هایی که از آنان انتظار می رود از اثربخشی لازم برخوردار گردند. متأسفانه تجربه چند ساله تعاونیهای تولید کشاورزی حاکی از اختلاف در موفقیت نسبی آنها در نیل به اهداف تعاونی ها و موفقیت این شرکت هاست (شجری و همکاران، 1387).
گردآوری شاخص های سنجش عملکرد شرکت های تعاونی تولید کشاورزی و شناسایی نقاط ضعف، قوت و موفقیت آنها در تخصیص بهینه امکانات و مقایسه آنها با یکدیگر اهمیت ویژهای دارد و از این راه می توان با شناسایی عوامل مؤثر بر کارایی این نوع از تعاونیها، نسبت به انتقال و ترویج یافتهها از تعاونیهای موفق به دیگر واحدهای تعاونی اقدام نمود. اما سازماندهی نامعقول، عدم حمایتهای قانونی از بخش تعاونی(سعدی و همکاران، 1386) و فقدان یک سیستم نظارتی و ارزشیابی کارآمد و جامع در وزارت تعاونباعث شدهاست تسهیلات مربوط در مسیرهای غیرمولد به کار گرفته شود. همچنین توسعه تعاونیها و جذب سرمایه های دولتی به تنهایی موجب توسعهاقتصادی نمیشود بلکه این امر در گروی شناسایی و تشویق تعاونیهای موفق به تعاونیهای دیگر به منظور بازگشت به عرصه رقابت است (کرمی و آگهی، 1391).
امروزه همه سازمانهای دولتی و خصوصی برای توسعه، رشد و پایداری در عرصه رقابت به نوعی سیستم ارزیابی عملکرد نیاز دارند که در قالب آن بتوانند کارایی و اثربخشی برنامه های سازمان، فرایند و منابع انسانی خود را مورد سنجش قرار دهند ولی در حال حاضر در کشور تنها چهار شاخص کلی و مبهم اجتماعی (تکیه بر اصول تعاون و تعامل با مدیران)، اقتصادی (بهرهگیری بهینه از سرمایه شرکت، استاندارد بودن تولیدات و دارابودن تراز اقتصادی)، حقوقی (رعایت مقررات تعاونی) و مدیریتی ( مشتری مداری و حرکت در راستای توسعه) برای ارزیابی عملکرد تعاونی ها مورد استفاده قرار میگیرد(وزارت تعاون، 1391) که این شاخص ها برای شناسایی تعاونی های موفق کشاورزی کافی نبوده و باید شاخص های کامل تر را تدوین کرد.
شاخصهای تدوین شده باید دارای ویژگی D-SMART باشند؛ یعنی، دادهها و اطلاعات لازم مربوط به هر شاخص وجود داشته باشد[1].؛ مخصوص، معین و مشخص باشد[2]؛ شاخصها جامع و مانع، شفاف و ساده، واضح و صریح باشد به طوری که برداشت یکسان از مفاهیم ایجاد کند؛ قابل اندازه گیری باشد[3] و سنجش آن به سادگی مقدور باشد؛ در دسترس باشد[4]؛ واقع گرایانه باشد[5]، یعنی با فعالیتها و مأموریتها و راهبردهای واقعی سازمان و با حوزه های حساس و کلیدی عملکرد سازمان مرتبط باشد؛ و چارچوب و محور زمانی مورد ارزیابی معین داشته باشد