پرسشنامه علل زمینه ساز بروز خطاهای پرستاری

این پرسشنامه استاندارد از نوع فایل ورد و به همراه تمامی اطلاعات مربوط به نمره گذاری، تفسیر، و … در قالب جداول زیبا و آماده تکثیر ارائه گردیده است. پس از پرداخت موفق می توانید به صورت آنلاین اقدام به دانلود فایل مربوطه بپردازید.

هدف: سنجش عوامل موثر بر عدم گزارش دهی اشتباهات دارویی پرستاران (نرس از پیامد گزارش دهی، عوامل مدیریتی، عوامل مرتبط با گزارش دهی)

تعداد سوال: 17

تعداد بعد: 4

شیوه نمره گذاری: دارد

روایی و پایایی: دارد

منبع: دارد

نوع فایل: word 2007

همین الان دانلود کنید

قیمت: فقط 3900 تومان

خرید فایل نهایی کردن خرید مورد به سبد خرید اضافه شد

ایمنی بیمار به عنوان یک نگرانی اصلی در سیستم ارائه مراقبت­های بهداشتی و درمانی مطرح بوده (1) و خطا علاوه بر این­که مهم­ترین تهدید ایمنی بیمار می­باشد، به­عنوان یک شاخص مهم کیفیت مراقبت­های بهداشتی درنظر گرفته می ­شود (2). خطا به عنوان شکست در توالی طرح­ریزی شده فعالیت­های فکری و فیزیکی برای رسیدن به پیامد مورد نظر، هنگامی که نتوان این شکست را به شانس مرتبط نمود، تعریف می­گردد (4،3). اعضای تیم پزشکی نیز مانند سایر انسان­ها بدون درنظر گرفتن این که چه­قدر ماهر، متعهد و با دقت باشند، ممکن است در هنگام انجام مراقبت از بیماران دچار خطا و اشتباه شوند(6،5).
این اشـتباهات در حـرفه­ های مختـلف کــادر درمان ماننـد:پزشکان، پرستاران و داروسازان رخ می­دهد، اما بروز اشتباهات در پرستاران بیشتر از سایر مشاغل بهداشتی و پزشکی  است (7،1). از طرفی مطرح شدن روزافزون پرونده ­های پزشکی در سطح جامعه که باعث افزایش نگرانی عمومی نسبت به ایمنی در ارائه خدمات سلامت گردیده است، اهمیت این مساله را بیشتر آشکار می­کند (8). این اشتباهات می­تواند در هر مرحله از فرایندهای مربوط به بیمار رخ داده و موجب آسیب و یا حتی مرگ بیمار شود (9). لذا ایجاد سیستم ایمن در ارائه خدمات بهداشتی درمانی و ارتقای کیفیت مراقبت­های ارائه شده در مراکزدرمانی منوط به کاهش اشتباهات ناخواسته و اجتناب­ناپذیر است (10).
چالش­ها و عوامل بسیاری از جمله بار زیاد کار پرستاران، زیاد بودن تعداد بیماران، وضعیت ناپایدار بیماران، کمبود آگاهی پرستاران، فضای کاری نامناسب و عدم پشتیبانی و همکاری با پرسنل باتجربه در ایجاد خطاها نقش دارند (12،11،7). وقوع خطا عوارض جانبی از قبیل افزایش نرخ مرگ ­و میر در میان بیماران، افزایش مدت اقامت، افزایش هزینه، نارضایتی و کاهش اعتماد به سیستم را به دنبال دارند (13). دراین راستا استفاده از رویکرد سیستمی جامع، جهت بررسی خطا و اتخاذ تصمیمات مناسب جهت جلوگیری از بروز خطاها در حیطه­های بهداشتی و درمانی مورد تأکید قرار دارد (14). بنابراین بررسی نوع و علل خطاها اولین قدم در پیشگیری از آن­ها است (6) و تشخیص به موقع خطا به اندازه استراتژی­های کاهش خطا در افزایش کیفیت مراقبت از بیماران با اهمیت است (13).
گزارش خطاهای پرستاری نیز به عنوان یکی از شاخص­های ایمنی بیمار در نظر گرفته می­شود و می تواند سبب کاهش عواقب جدی آن در دو سطح عملی و اخلاقی شود و استفاده از اطلاعات به دست آمده از گزارش خطا می­تواند در مدیریت خطاهای موجود و جلوگیری از اشتباهات آینده مفیدباشد (2). به­طورکلی می­توان فاکتورهای عدم گزارش خطا را به دو دسته فاکتورهای سازمانی و فردی تقسیم­بندی نمود که از این فاکتورها می­توان به نحوه بازخورد و واکنش مقامات، اقدام انظباطی، عدم شناخت و آگاهی کافی در مورد خطا، ترس از توبیخ و یا سرزنش شدن و انتقام بالقوه اشاره کرد (15). صیدی (2012) گزارش کرد که فقط 45 درصد از پرستاران خطای خود را به سرپرستار گزارش می­دهند (12). در مطالعه موحدنیا (2014) نیز ترس از پیامدهای گزارش­دهی مهم­ترین عامل عدم گزارش خطا در میان پرستاران بود (15). در مطالعه کوهستانی و همکاران نیز ترس از پیامدهای گزارش­دهی و عوامل مدیریتی دو عامل مهم در گزارش نکردن خطاها بود (1). بنابراین ایجاد یک محیط امن برای کارکنان پرستاری پس از وقوع خطاها می­تواند میزان اشتباهات را به پایین­ترین سطح ممکن کاهش و گزارش اشتباهات      اجتناب­ناپذیر به مقامات ارشد بدون ترس از عواقب آن را افزایش دهد (13). عدم گزارش خطا همچنین می­تواند پیامدهای اخلاقی و حرفه­ای مانند عدم شناخت آسیب­های قابل اجتناب به بیماران، عدم رعایت اصول امانت­داری، در خطر قرار گرفتن اعتماد بین پرسنل و بیماران و به­طورکلی در خطر قرارگرفتن جایگاه و شهرت حرفه پرستاری را به دنبال داشته باشد (2).
دانشجویان نیز ممکن است به علت تجربه و مهارت پایین بیشتر از پرستاران مرتکب خطا شوند (7). در مطالعه کوهستانی و باقچگی (2009) ترس از پیامدهای گزارش­دهی، ترس از نمره ارزشیابی و پیامدهایآموزشی، عدم وجود بازخورد مثبت به دنبال گزارش­دهی اشتباه بیشترین دلیل عدم گزارش خطا از سوی دانشجویان بود (1). همچنین ترس از تنبیه توسط مربی نیز می­تواند از عوامل عدم گزارش­دهی خطا در دانشجویان باشد (16) در تحقیق یعقوبی و همکاران (2015) بر روی دانشجویان پرستاری مشخص شد که تنها 7/16 درصد از دانشجویان گزارش خطای خود را به مربی اطلاع می­دادند (17) و با توجه به این که گزارش­دهی اشتباهات  می­تواند باعث بهبود ایمنی بیماران شود، مربیان پرستاری باید یک واکنش مثبت در قبال گزارش­دهی اشتباهات در دانشجویان داشته باشند (1). در مطالعه حیدری و همکاران نیز مشخص شد که اصلاح روش­های آموزش، نظارت مربیان و استفاده از استراتژی­های غیرتنبیهی جهت کاهش بروز اشتباهات و گزارش به موقع آن­ها لازم است (16).
یکی از بخش­های درمانی بیمارستان که براساس نیازهای سازمانی، آموزشی، محیطی و تکنولوژیکی از پرخطرترین بخش­های بیمارستان شناخته شده است و خطرناک­ترین پروسیجرها در آن انجام می­شود،بخش اتاق عمل می­باشد (14). آمارها نشان می­دهد که هر ساله در حدود 234 میلیون عمل جراحی در کل دنیا انجام و به­طور میانگین از هر 25 نفر یک نفر تحت عمل جراحی در سال قرار می­گیرد (8). بیشترین حوادث اتفاق افتاده و غرامت­های وارده به بیمارستان نیز مربوط به اتاق عمل و بخش­های اورژانس بوده است (20). شواهد نشان می­دهد که در کشورهای توسعه­یافته نزدیک به 50 درصد از کل وقایعناخواسته در بیمارستان­ها، در اتاق­های عمل رخ می­دهد و بیش از نیمی از مرگ­ها و عوارض ناشی از جراحی­ها در صورت رعایت استانداردهای اتاق عمل قابل اجتناب هستند (8).