مقیاس امید به بهبودی بیمار

مید به زندگی در بیماران موضوعی است که در این مقاله به آن پرداخته ایم که نداشتنش حالشان را بد می کند و داشتنش به آن ها روحیه می دهد.

امید داشتن  آن چیزی که باعث می شود ادامه دهیم، آن چیزی که زمانی که شکست می خوریم یا احساس ناکامی می کنیم ما را از زمین بلند می کند، آن چیزی که در لحظات تلخ به ما گوش زد می کند که پایان شب سیه سپید است و نداشتنش زندگی ما را به یک مرگ تدریجی تبدیل می کند.

امید به زندگی در بیماران است که به شکست ها و رنج های آن ها معنا می دهد.

ما در واقع از امید تغذیه می کنیم تا بتوانیم زمان های سخت را تاب بیاوریم و از احساس درماندگی و فلاکت عبور کنیم اما این امید که این همه از آن تغذیه می کنیم، این همه برایش خاصیت قائل هستیم واقعا چیست؟ کجاست و چه طور می توان آن را تقویت کرد؟ چه چیزهایی امید نیستند ولی ما تصور می کنیم که امید هستند؟ جایگاه امید کجاست؟ جایگاه نا امیدی کجاست؟ آیا امید صرفا مثل غم و شادی یک احساس است؟ و چگونه می توانیم نا امیدی را به امید تبدیل کنیم؟ چه زمان هایی داشتن امید خودش آسیب رسان است؟ و آیا اصلا همیشه امید سالم و پیش برنده است یا گاهی هم بازدارنده است؟ اصلا ما چیزی به عنوان نا امیدی سالم داریم یا همیشه نا امیدی، نا سالم است؟ بیشتر بخوانید