مصرف گرايي يعني استفاده از کالاها به منظور رفع نيازها و خواسته ها. اين عمل نه تنها شامل خريد کالاهاي مادي، بلکه در برگيرنده خدمات نيز هست.
در جوامع نوين، مصرف گرايي به يک فعاليت اجتماعي اصلي تبديل شده است. براي مصرف گرايي مقدار زيادي وقت، انرژي، پول، خلاقيت و نوآوري تکنولوژيکي صرف مي شود. مطالعه مصرف گرايي در جوامع جديد از اهميت ويژه‌اي برخوردار است، زيرا توليد کنندگان و توزيع کنندگان کالاها و خدمات نياز به درک خصوصيات و ويژگي هاي آن دارند. به همين لحاظ است که جامعه شناسان، اقتصاد دانان و روان شناسان معاصر به تحليل‌هاي همه جانبه آن مي‌پردازند و هر انديشمندي از يک زاويه خاص به آن توجه دارد. مصرف گرايي نوين به شکل بي رويه يک آسيب اجتماعي است که مستلزم شناخت علمي و سپس درمان اساسي، يا به عبارت ديگر برنامه ريزي است. مصرف گرايي بي رويه پديده اي بين المللي است و چاره آن بايد در دو بعد خرد و کلان صورت گيرد. بايد مصرف گرايي در هر جامعه را در يک زمينه وسيع تر اجتماعي در نظر گرفت، زيرا امروزه توليد و توزيع از مرزهاي يک کشور گذر کرده و دورافتاده ترين نقاط يک جامعه به مرکزي ترين مراکز توليد و سيستم توزيع جهاني متصل است. مصرف گرايي نوين در اثر گسترش سرمايه داري براي اولين بار در اروپا به وجود آمد و سپس به جوامع ديگر بسط داده شده و در شرايط کنوني به وفور و به سرعت شاهد رشد آن در کشور هستيم. يک ديدگاه در مورد توسعه سرمايه داري بر اين باور است که فرهنگ مبني بر سخت کارکردن، صرفه جويي، سرمايه گذاري و ايجاد موسسه هاي اقتصادي است که روحيه سرمايه داري به وجود مي آورد و به تدريج يک نظام اجتماعي ايجاد مي کند. از لحاظ نظري، در اين جا يک تضاد بين تبيين پيدايش سرمايه داري و توسعه مصرف گرايي به وجود مي آيد. اما واقعيت امر اين است که سرمايه داري از همان ابتداي پيدايش داراي يک هدف اصلي به نام سودسازي بوده است. براي چنين هدفي، توليد بيشتر، فروش بيشتر، سرمايه گذاري بيشتر و مجددا توليد بيشتر مد نظر است. به عبارت ديگر در يک چرخه، هدف فروش کالاهاي بيشتر و در نتيجه سود بيشتر است. ابتدا فکر مي کردند که طبقات بالا و اشراف خريداران اصلي کالاهاي سرمايه داري بايد باشند. اما به تدريج متوجه شدند که سرمايه داري با توليد انبوه نياز به مصرف کنندگان انبوه دارد. بیشتر بخوانید