این پرسشنامه استاندارد از نوع فایل ورد و به همراه تمامی اطلاعات مربوط به نمره گذاری، تفسیر،و … در قالب جداول زیبا و آماده تکثیر ارائه گردیده است. پس از پرداخت موفق می توانید به صورت آنلاین اقدام به دانلود فایل مربوطه بپردازید.
هدف: ارزیابی تاثیر مولفه های اجتماعی فرهنگ عمومی بر مدیریت پسماند (خانواده، دوستان، دانشگاه و مدرسه، رادیو و تلویزیون، مطبوعات، آداب و رسوم، همایشهای زیست محیطی، کتب)
تعداد سوال: 39
تعداد بعد: 8
شیوه نمره گذاری: دارد
منبع: محقق ساخته
نوع فایل: word 2007
همین الان دانلود کنید
قیمت: فقط 3900 تومان
پسماند چيست؟
به مواد جامد، مایع و گاز(غیر از فاضلاب) گفته میشود که به طور مستقیم یا غیر مستقیم حاصل از فعالیت انسان بوده و از نظر تولید کننده زائد تلقی میشود.
تقسیم بندی پسماندها :
پسماندهای عادی: به کلیه پسماندهایی گفته میشود که به صورت معمول از فعالیتهای روزمره انسانها در شهرها و روستاها و خارج از آنها تولید میشود از قبیل زبالههای خانگی و نخالههای ساختمانی.
پسماندهای پزشکی (بیمارستانی): به کلیه ی پسماندهای عفونی و زیانآور ناشی از بیمارستانها، مراکز بهداشتی درمانی، آزمایشگاههای تشخیص طبی و سایر مراکز مشابه گفته میشود. سایر پسماندهای خطرناک بیمارستانی از شمول این تعریف خارج است.
پسماندهای ویژه (خطرناک): به کلیه ی پسماندهایی گفته میشود که به دلیل بالا بودن حداقل یکی از خواص خطرناک از قبیل سمیت، بیماریزایی، قابلیت انفجار یا اشتعال، خورندگی و مشابه آن به مراقبت ویژه نیاز داشته باشد. و آن دسته از پسماندهای پزشکی و نیز بخشی از پسماندهای عادی، صنعتی ، کشاورزی که نیاز به مدیریت خاص دارند جزء پسماندهای ویژه محسوب میشوند.
پسماندهای کشاورزی: به پسماندهای ناشی از فعالیتهای تولیدی در بخش کشاورزی گفته میشود از قبیل فضولات ، لاشه ی حیوانات (دام، طیور و آبزیان) محصولات کشاورزی فاسد یا غیر قابل مصرف.پسماندهای صنعتی: به کلیه ی پسماندهای ناشی از فعالیتهای صنعتی و معدنی و پسماندهای پالایشگاهی صنایع گاز، نفت و پتروشیمی و نیروگاهی و امثال آن گفته میشود از قبیل برادهها، سرریزها و لجنهای صنعتی.
تعریف مدیریت پسماند
طبق تعریف مدیریت پسماند( مواد زائد جامد)، عبارت است از یک مجموعه مقررات منسجم و سیستماتیک راجع به کنترل تولید، ذخیرهسازی، جمعآوری، حمل و نقل، پردازش و دفع مواد زائد جامد، منطبق بر بهترین اصول بهداشت عمومی ، اقتتصاد ، حفظ منابع ، زیبا شناختی و سایر ملزومات زیست محیطی و آنچه مورد توجه عموم است که شامل روابط پیچیده میان بخشی بین رشتههایی مانند علوم سیاسی، برنامهریزی شهری و محلی، اقتصاد، جغرافیا، جامعه شناسی، ارتباطات، آمار و بهداشت، محیط زیست و مهندسی میباشد و بنابراین شامل شش عنصر موظف تولید، جابجائی، پردازش و ذخیرهسازی جمعآوری و حملو نقل، پردازش و بازیافت و دفع میباشد.
اهمیت مدیریت پسماند
كميت مواد زائد جامد توليدی در شهرها و صنایع، ناهمگونی زيادی را شامل می شود. عوامل اقتصادی، بافت شهری، كاربريهای زمين، عوامل فرهنگی، تراكم در واحد سطح، فصول سال و عادات اجتماعی در كيفيت و كميت مواد مؤثر هستند. بهعبارت ديگر، فاكتورهاي زيادی در امر توليد مواد زائد شهری تأثير دارند. به همين دليل هم طراحی سيستم مديريت مواد زائد جامد شهری از حساسيت و ويژگيهای خاصی برخوردار است.
بررسی مديريت پسماندهای شهری در ايران
جمعآوری، دفع، بازيافت و مديريت پسماند در ايران با توجه به نوع و كيفيت پسماند با ساير كشورهای جهان تفاوت دارد و به كارگيری هر گونه روش و فناوری بدون بررسی و شناخت مواد و سازگاری عوامل محلی كار ارزندهای نيست. تركيب توليد پسماند در ايران با ساير كشورهای اروپايی متفاوت است، چنانچه در ايران حدود 70 درصد پسماندهای توليدی «تر» و30 درصد آنها «خشک» بوده اما در اروپا 30 درصد تر و 70 درصد پسماندها، خشک است. در حال حاضر مديريت پسماند شهری در ايران، از مسائل اصلی شهرداری های سراسر كشور محسوب می شود و هزينه ی قابل توجهی را بر مديريت شهری تحميل می كند. موقعيتهای متفاوت و تنوع شرايط جغرافيايی در كشور، مسائل و مشكلات گوناگونی را در خصوص دفع پسماند گريبان گير شهرداری ها كرده است. در مطالعات جامع اقتصادی و زيست محيطی و فنی ، بازيافت مواد زائد جامد شهری كه توسط وزارت كشور در مناطق مختلف انجام می شود، تمام قابليتهای بازيافت مواد و انرژی و فرآيندهای مناسب تبديل پسماندها به كمپوست و مكان يابی و زمينههای لازم برای سرمايه گذاری با توجه به تبعات مثبت و منفی اقتصادی، زيست محيطی، بهداشتی، اجتماعی و فنی، فراهم می شود.
قوانين و مقررات مديريت پسماندهای شهری در ايران
براي پايداری و كاركرد صحيح يک سيستم مديريت پسماند، وجود قوانين و استانداردهای مناسب و كافی كه بر اساس مطالعات و تحقيقات علمی و عملی و نيازهای آينده و ظرفيتهای موجود تدوين می شوند، در تمام مراحل از آغاز تا پايان و پايش مداوم و بهبود سيستم، لازم و ضروری است.
در سال 1383 به تصويب مجلس شورای اسلامی رسيد. آيين نامه اجرايی آن نيز در سال 1384 توسط هيأت دولت، تصويب شد. قانون مديريت پسماندها تنها قانون جامع و مدون در خصوص مديريت پسماند است كه در سال 1383، تصويب شد. براساس اين قانون، پسماندها به پنج گروه اصلي شامل پسماندهای عادی، بيمارستاني (ويژه)، كشاورزی و صنعتی، تقسيم ميشوند. براساس ماده 7 قانون مديريت پسماندها، مديريت اجرايی تمام پسماندها غير از صنعتی و ويژه در شهرها و روستاها و حريم آنها به عهده شهرداری ها و دهياری ها و در خارج از حوزه و وظايف شهرداری ها و دهياری ها به عهده بخشداری هاست. مديريت اجرايی پسماندهای صنعتی و ويژه به عهده ی توليد كننده خواهد بود و در صورت تبديل آن به پسماندهای عادی به عهده ی شهرداری ها، دهياری ها و بخشداری ها است.
بر اساس تبصره ماده 7 قانون مديريت پسماندها، مديريتهای اجرايی می توانند تمام يا بخشی از عمليات مربوط به جمعآوری، جداسازی و دفع پسماندها را به اشخاص حقيقی و حقوقی واگذار كنند.
بر اساس ماده يک قانون مديريت پسماندها برای تحقق اصل 50 قانون اساسی و به منظور حفظ محيط زيست كشور از آثار زيان بار پسماندها و مديريت بهينه آنها تمام وزارتخانهها، سازمانها و مؤسسهها و نهادهای دولتی و عمومی غيردولتی كه شمول قانون بر آنها مستلزم ذكر نام است و تمام شركتها، مؤسسهها و اشخاص حقيقی و حقوقی، موظفاند مقررات و سياستهای مقرر در اين قانون را رعايت كنند.
بر اساس ماده 13 قانون ، مخلوط كردن پسماندهای پزشكی با ساير پسماندها و تخليه و پخش آنها در محيط يا فروش، استفاده و بازيافت اين نوع پسماندها، ممنوع است.
با تصويب قانون مديريت پسماندها از سال 1383 مسؤوليت و هزينه ی مديريت پسماند به عهده توليد كنندگان پسماند است( بدين معنی كه اگر يک فرد 5 كيلوگرم پسماند توليد می كند، بهاندازه ی پسماند توليدی، هزينه پرداخت می كند و اگر فردی 50 كيلو پسماند توليد می كند و اكثر اين پسماندها حاوی مواد خطرناک و آلوده كننده است، بايد هزينه بيشتری نسبت به كسی كه 5 كيلو پسماند عادی توليد كرده است، پرداخت كند)، در غير اين صورت بايد با پرداخت هزينه، اين مسؤوليت را به دستگاههای اجرايی مرتبط مانند شهرداری ها واگذار كند.
وضعيت موجود پسماندهای شهری در ایران
جداسازی پسماندها از قديم در فرهنگ ايرانی به شكل جداسازی نان خشک و فروش اشيای كهنه و كاربرد فضولات برای تهيه كود و به عنوان سوخت در شهرها و روستاها مرسوم بوده و رواج شغلهاي كهنه فروشی، نان خشكی و… تأكيدی بر اين بحث است.
در ايران جداسازی پسماندهای شهری اغلب به صورت غير رسمی توسط دوره گردها و گاهی اوقات توسط كارگران شهرداری انجام می شود. در اكثر شهرهای كشور صنايع بازيافت به صورت ابتدايی و غيربهداشتی وجود دارد. كاغذ و مقوا، پلاستيك، شيشه و فلزات از جمله مواد با ارزشی هستند كه تفكيک می شوند و مورد استفاده مجدد قرار می گيرند. اگر صنايع و كارگاههای بازيافت غيررسمی به صورت غيربهداشتی و غيراستاندارد در سطح كشور پراكنده هستند و فعاليت سودآوری برای صاحبان اين صنايع به شمار می آيند.
بازيافت و پردازش، عنصری مؤثر در سيستم مديريت پسماندهای شهری است و در ايران به معنای واقعی كلمه امری جديد محسوب می شود. آناليز فيزيكی و بررسی اجزاء تشكيل دهنده پسماندهای شهری ايران نشان می دهد كه علاوه بر مواد آلی، در پسماندهای مخلوط , مواد قابل بازيافت و قابل تبديل به انرژی و استفاده مجدد از جمله: كاغذ، مقوا، پلاستيك، شيشه، فلز و… در تركيب پسماندها وجود دارد.
با توجه به موارد يادشده در مجموع می توان گفت در تعداد معدودی از شهرهای كشور سيستم پسماندهای شهری فعال است و به طور كامل مديريت می شود و وضعيت مديريت اجرايی پسماندها در بقيه ی شهرها ساماندهی نشده است.
در كنار تركيب توليد پسماند در ايران از نظر خشک وتر بودن، بايد به اين نكته نيز توجه كرد كه حدود 70 درصد پسماندهای شهری در ايران از مواد آلی قابل كمپوست شدن، تشكيل می شود و وجود بيش از 40 درصد رطوبت در پسماندهای خانگی و تفاوت فاحش آب و هوا و شرايط زيست در مناطق مختلف كشور با سبک و فرهنگ منحصر به خود، نشان دهنده ی تفاوت آن با ساير كشورهای جهان است.
ازدياد جمعيت و توسعه ی فعاليتهای اقتصادی به خصوص صنعت، تجارت و… موجبات ازدياد پسماندها و تغييرات فيزيكی شيميايی آنها را به وجود میآورد به طوری كه برنامههای جمعآوری و دفع پسماند موجود جوابگوی نيازهای شهرها نخواهد بود.
ميزان توليد پسماند در ايران با محاسبه حدود 700 تا 800 گرم سرانه پسماند، روزانه بالغ بر 50 هزارتن بوده كه در مقايسه با ساير كشورهای جهان با 292 كيلوگرم پسماند هر نفر در سال در حد متعادلی قرار گرفته است.
در شهر تهران روزانه حدود 75 هزار تن پسماند توليد و حدود 90 درصد پسماند دفن و 10 درصد آن تفكيک می شود كه تنها حدود دو درصد آن قابل بازيافت است. در حالی كه اگر به شيوه صحيح بازيافت شود، می توان 100 درصد آن را به چرخه ی اقتصاد بازگرداند.
در فرآيند مديريت پسماند هزينه جمعآوری و دفع در شهرهای مختلف كشور روزانه به طور متوسط 80 درصد كل مخارج مديريت پسماندها را تشكيل می دهد كه سهم آن از بودجه ی شهرداری ها حدود 20 درصد است. درصد بالايی از اين مقدار مربوط به حقوق كارگران و نيروی انسانی است. به همين جهت اصلاح، بهينه سازی و مكانيزه كردن سيستم جمعآوری و حمل پسماند، ضمن تسريع در عمليات، هزينه و نيروی انسانی كمتری را نياز خواهد داشت.
مديريت پسماندهای شهری در ايران
در حال حاضر 8 نوع فعاليت به عنوان عناصر موظف سيستم مديريت پسماندهای شهری شناخته می شوند.
كاهش توليد پسماند از مبدا، توليد پسماند، پردازش و ذخيره سازی در محل، جمعآوری و حمل و نقل، ايستگاههای انتقال، دفع پسماندهای شهری، بازيافت و كمپوست 8 عنصر، ياد شده هستند.
كاهش توليد پسماند از مبداء
كاهش توليد پسماند از مبدا به عنوان عنصر نخست مطرح است كه براساس تعريف آژانس حفاظت از محيط زيست به معناي « طراحی توليد و استفاده از محصولات به طوری كه وقتي اين توليدات به پايان عمر خود می رسند، به كاهش كميت و سمی بودن زايدات توليد شده، بيانجامد» است. كنترل توليد پسماندها نيازمند اجرای برنامههايی نظير توليد كالای مرغوب و متناسب با نيازهای جامعه، تغيير در شبكه بسته بندی كالا، بازيافت مواد قابل استفاده و كاهش مصرف است.
توليد پسماند
توليد پسماند يكی از مراحل فرآيند مديريت پسماند بوده كه ناشی از دور ريز موادی به طور ظاهر غيرقابل استفاده در اثر فعاليتهای خانگی، صنعتی، تجاری، كشاورزی، خدمات و…است. بر اساس مطالعات وزارت كشور به طور متوسط 3/97 درصد از جمعيت شهری كشور تحت پوشش خدمات شهری قرار دارند. ميانگين توليد پسماندهای شهری 82/0 كيلوگرم در روز است كه ساكنان استان آذربايجان غربي با 4/1 كيلوگرم در روز بالاترين و ساكنان استانهای خوزستان با 43/0كيلوگرم و بوشهر با 44/0 كيلوگرم در روز كمترين مقدار پسماند را توليد می كنند.
ميزان توليد پسماندهای بيمارستانی در سراسر كشور به طور متوسط حدود 391 هزار كيلوگرم در روز است كه استان تهران با 75 هزار كيلوگرم در روز بيشترين و استان ايلام با 931 كيلوگرم در روز كمترين مقدار را توليد می كنند. در حال حاضر ميزان توليد پسماندهای شهری در كل كشور با توجه به اينكه حدود 65 درصد از كل جمعيت را جمعيت شهری تشكيل می دهد، معادل37 ميليون كيلوگرم در روز و معادل 13500هزار تن در سال برآورد می شود. بررسی ميانگين درصد اجزای تشكيل دهنده ی پسماندهای شهری در كشور نشان می دهد كه بيشترين درصد از اجزای پسماندهای توليد شده در شهرها يعنی 63 درصد را مواد آلی و فساد پذير و كمترين درصد را فلز، پارچه، شيشه و چوب به ترتيب با 3، 4، 4 و 5 درصد و با اختلاف كمی از هم تشكيل می دهد. كاغذ و پلاستيک نيز به ترتيب 11 و 10 درصد از سهم اجزا را به خود اختصاص می دهند كه رقم قابل توجهی است. اين بررسی اوليه بيان كننده ی آن است كه برای انجام هر گونه برنامه ريزی در اين زمينه ضروری است ميزان توليد و اجزای متشكله ی پسماندها مورد توجه قرار گيرد.
پردازش و ذخيرهسازی در محل
مرحله ی بعد از توليد در فرآيند مديريت پسماندها، پردازش و ذخيره آن در محل توليد است. مرحله ذخيره به مدت زمانی كه تا برداشت و تخليه ی آن توسط مأموران خدمات شهری در يک منطقه باقی می ماند، اطلاق می شود.
جمعآوری و حمل و نقل
مرحله ی بعد از توليد و ذخيرهسازی در فرآيند مديريت پسماندها، مرحله ی جمعآوری و حمل و نقل پسماندها است. اين مرحله از برداشت پسماندها در محل توليد شروع می شود و تا تخليه اين مواد در محل دفع ادامه می يابد. بيشترين نيروی انسانی، تجهيزات و منابع مالی مديريت پسماندها در اين مرحله هزينه می شود و نقش مهمی در فرآيند مديريت دارد.
بيش از 90 درصد از پسماندهای شهری در كشور از طريق سيستم مديريت پسماندهای شهری جمعآوری می شود. جمعآوری اغلب به صورت نيمه مكانيزه و در بعضی موارد به صورت سنتی انجام می گيرد. در شهرهای بزرگ از نظام مكانيزه نيز استفاده می شود. در بعضی از شهرهای بزرگ بخش خصوصی در زمينه جمع آوری پسماندهای شهری فعال شده است.
زمان بندی جمعآوری پسماندهای شهری متفاوت است. در اكثر شهرها (60 درصد) روزی يک بار و در تعداد كمی (30 درصد) از آنها هفتهای دو يا سه بار و در مناطق پر جمعيت شهری (10 درصد) روزی دو تا سه بار است.
ايستگاههای انتقال
ايستگاههای انتقال يا ترمينالهای پسماند، فضاهای مسطح و حصاركشی شده هستند و به طور عموم در شهرهای بزرگ كه محل دفع نهايی از منطقه جمعآوری فاصله زيادی دارد برای بارگيری پسماند از ماشين آلات كوچک به كاميونهای بزرگ مورد استفاده قرار می گيرد.
دفع (disposal ):
آخرين مرحله از فرآيند مديريت پسماند دفع پسماندهای شهری است. منظور از دفع، پاک كردن پسماند از محيط زندگی يا تبديل آن به موادی است كه ديگر خاصيت زائد بودن را نداشته باشد. اين مرحله از مديريت از نظر زيست محيطی اهميت خاصی دارد و استفاده از روشهای مناسب دفع، از بروز مشكلات زيست محيطی و انواع آلودگی ها جلوگيری می كند.
دفن (Landfill):
قديمی ترين روش، دفع است كه پسماندها را در سطح زمين يا گودال تلنبار می كنند و گاه روی آن را با خاک می پوشانند. انواع آلودگی های زيست محيطی و آتش سوزی و تغذيه حيوانات و… از آثار اين روش است اما سوزاندن پسماندها در فضای آزاد و باز يا در محل دفن به منظور كاهش حجم پسماند انجام می گيرد و موجب انواع آلودگی های زيست محيطی می شود.
بازيافت(Recycle):
بازیافت فرآیندی است که طی آن مواد، جمعآوری و جدا شده و به منزله ی مواد خام برای تولید محصولات جدید به کار گرفته میشوند. بازیافت معمولاً چهار مرحله دارد؛ نخست جمعآوری مواد که قابل بازیافتاند مانند شیشه، فلز، کاغذ، پلاستیک و مواد غذایی؛ دوم جداسازی این مواد در ظروف مختلف، سوم فرآیندهایی که این مواد را دوباره قابل استفاده میسازد (مانند خمیر کردن کاغذ یا نایلون و تبدیل دوباره آن به کاغذ و نایلون)؛ و چهارم بازاریابی، خرید و فروش و استفاده از کالایی که از مواد بازیافتی ساخته شده است.
كمپوست :
وقتی مواد زاید گیاهی و حیوانی در طبیعت تجزیه میشوند، مادهای به نام هوموس و یا کمپوست به دست میآید. کمپوست خوب باید به رنگ قهوهای و قسمت اعظم آن از مواد هوموسی تشکیل شده باشد. کمپوست به عنوان اصلاح کننده ی خاک، در کشاورزی کاربرد فراوانی دارد. کمپوست میتواند موجب سبک شدن خاک شود؛ قدرت جذب آب را در خاک افزایش دهد؛ حرکت و توسعه سیستم ریشهها را ساده کرده و زمینهای سبک سنگی را اصلاح کند. سابقه ی ايجاد كارخانههای كمپوست در ايران به سال 1338 كه كارخانه كود آلی اصفهان تأسيس شد باز می گردد. در سال 1351 يک كارخانه ی كمپوست با ظرفيت 500 تن در روز در صالح آباد تهران توسط شركت BNEW SOIL انگلستان راهاندازی شد. اين كارخانه تا سال 1354 به صورت متناوب مورد استفاده قرار گرفت اما ظرفيت آن تكميل نشد و در آن سال تعطيل شد. در سال 1361 دوباره راهاندازی و در سال 1363 به علت عدم موفقيت تعطيل شد. در سال 1368 با انجام تغييراتی توسط سازمان بازيافت تهران، دوباره راه اندازی شد اما به علت كيفيت پايين توليد كود C (توليد لجن به جای كود ) تعطيل شد. در حال حاضر يک كارخانه ی كوچک و قابل حمل به نام كاركو در كهريزک فعال است. در سال 1372 دو واحد كارخانه ی كمپوست با ظرفيت 500 تن در روز خريداری شده و يک واحد آن با ظرفيت پايين فعال است. در سال 1368 كارخانه ی جديد كمپوست و كود آلی اصفهان با ظرفيت 500 تن در روز و با فناوری جديد (روش ويندرو) تأسيس شد و در حال فعاليت است. در سال 1375 كارخانه كمپوست مشهد با ظرفيت 500 تن در روز احداث شد. از سال 1381به بعد كارخانههای كمپوست رشت، بابل، گرگان، چند شهر ديگر و همچنين بيو كمپوست كرمانشاه راهاندازی شده است. كارخانههای كمپوست تبريز، كرج و چند شهر ديگر نيز طراحی شده و در حال احداث هستند.
زباله سوز (INCINERATOR) :
استفاده از دستگاههای زباله سوز از ديگر روشهای دفع پسماند است. پسماندهای جامد و مايع و گاز در داخل دستگاههای پسماند سوز و در شرايط خاص سوزانده می شود. اين شيوه از گران ترين و پرهزينه ترين روشهای دفع است. بيشتر برای دفع پسماندهای بيمارستانی و در مواقعی كه مشكل تهيه ی زمين برای دفن وجود دارد و در صورت پايين بودن ميزان رطوبت و بالا بودن درصد مواد قابل اشتعال در پسماندها از اين روش استفاده می شود. از اين روش برای بازيافت انرژی، توليد برق و حرارت استفاده می شود.
در اين راستا برای استفاده از كارخانه ی زباله سوز در ايران توجه به چند نكته اساسي ضروری است:
از يک سو، طراحی اكثر كارخانههای زباله سوز متناسب با تركيب شيميايی و فيزيكی مواد زايد كشورهای پيشرفته است و خريداری و احداث فرآيندهای پسماند سوزی در ايران به طور لزوم عملكرد مورد انتظار را نخواهد داشت.
در كنار آن به دليل تفاوت اساسی تركيبات پسماندهای شهری ايران با كشورهای پيشرفته، طراحی و ساخت كارخانههای زباله سوز بايد متناسب با تركيب شيميايی و فيزيكی مواد زائد آن باشد.
اين در حالي است كه ارزش حرارتی پسماندهای شهری كشورهای پيشرفته به دليل وجود مقادير فراوان كاغذ و مقوا و پلاستيک بسيار زياد بوده و عملكرد توليد انرژی و الكتريسيته دارای اهميت است. در حالي كه حدود 70 درصد از تركيب پسماندهای شهری ايران مواد آلی بوده كه ارزش حرارتی كمی را داراست. به همين دليل فرآيندهای پسماند سوزی بايد تغييرات اساسی متناسب با اين تركيب داشته باشند.
اثرات سوء عدم مدیریت پسماند بر بهداشت و محيط زيست
پسماند نه فقط باعث بیماری ، تعفن و زشتی محیط زیست می گردد بلکه می تواند با آلوده کردن خاک ، آب و هوا خسارات زیادی به بار آورد.
جمع آوری و انبار زباله ها در فصل گرما باعث تخمیر غیر هوازی، سوختن خود بخود و احتراق ناقص (بخصوص پلاستیکها) و تولید گازهای متان دی اکسید کربن و منو اکسید کربن می شود که آلودگی هوا را بدنبال دارد . موادی همچون پلاستیک و لاستیک که تجزیه نمی شود و زباله های بیمارستانی و مواد شیمیایی کارخانجات و فضولات انسانی و غیره باعث آلودگی خاک می شود . زباله های خانگی به علت تعفن تجزیه سریع در هوای گرم موجب تکثیر بسیاری از میکروبها و رشد ونمو حشرات می شود. انتشار زباله ها در محیط و یا تلنبار در حواشی شهرها ، محیط مناسبی برای تکثیر و رشد و نمو حشرات ، جوندگان و دیگر موجودات موذی بوجود می آورد که آلودگی محیط و انتشار بیماریهای مختلف را در پی دارد .
شایع ترین بیماریهایی که در ارتباط با زباله (پسماند شهری) بوجود می آیند توسط حیوانات خانگی همچون موش ، مگس ، سگ، گربه، پشه و سوسک منتقل خواهد شد.
بطور مثال مگس ها برای تخم ریزی به مواد در حال فساد و انواع زباله جلب می شوند . هر مگس توسط زوائد بدن خود به طور متوسط می تواند یک میلیون و دویست و پنجاه هزار باکتری را منتقل کند . بدین ترتیب مگس ها می توانند میلیاردها باکتری را از منابع آلوده ، بر روی مواد غذایی ، بدن و سایر لوازم خانگی منتقل کند و انسان را به انواع بیماریهای عفونی و انگلی مبتلا سازند . مهم ترین بیماریهایی که توسط مگس خانگی انتقال می یابد عبارتند از :حصبه ، شبه حصبه ، وبا ، تراخم، دیسانتری آمیبی ، دیسانتری باسیلی ، مسمومیتهای غذایی ،انواع اسهال های مختلف، سل ، طاعون و سیاه زخم که طبق بررسی های انجام شده شیوع آنها همراه با ازدیاد مگس شدت می یابد .
موشها نیز قادرند بیماریهای گوناگون را به انسان منتقل کنند مهمترین این بیماریها طاعون است که خسارات جبران نا پذیری به دنبال دارد . موشها می توانند از طریق مدفوع ، ادرار و گزش موجب انتشار آلودگی شوند . به عنوان مثال هاری توسط موش به سگ و سپس به انسان منتقل می شود . بیماری سالک جلدی یکی از شایع ترین بیماریها در کشور ایران است که منبع این بیماری جوندگان از جمله موش است .به طور کلی موشها با مصرف زیاد زباله به عنوان غذا به وفور تولید مثل می کنند و نتیجتاً بیماریهای بیشتری رامنتشر می کنند . وجود موش در ساختمانهای مسکونی ، هتل ها ، رستورانها موجب افزایش پشه ،کک و آلودگی های دیگری می شود که کنترل آنها ضروری است .