این پرسشنامه استاندارد از نوع فایل ورد و به همراه تمامی اطلاعات مربوط به نمره گذاری، تفسیر، روایی و پایایی و … در قالب جداول زیبا و آماده تکثیر ارائه گردیده است. پس از پرداخت موفق می توانید به صورت آنلاین اقدام به دانلود فایل مربوطه بپردازید.
هدف: ارزیابی عوامل موثر بر گرایش افراد به فعالیت ورزشی در پارکها (نهادینه سازی ورزشی، آموزش و پرورش، نیازمندی به وسایل و مکانهای ورزشی، کیفیت مکانهای ورزشی، کیفیت و نحوه استقرار تجهیزات و وسایل ورزشی، محیط و مکانهای ورزشی مختص بانوان، توسعه امکانات ورزشی پارک، توسعه امکانات جانبی و رفاهی پارک، تامین منابع مالی، انگیزش عمومی، تبلیغات شفاهی، اطلاع رسانی به عموم، عوامل روحی روانی، عوامل امنیتی)
تعداد سوال: 46
تعداد بعد: 14
شیوه نمره گذاری: دارد
تفسیر نتایج: دارد
روایی و پایایی: دارد
منبع: دارد
نوع فایل: Word 2007
همین الان دانلود کنید
قیمت: فقط 6500 تومان
فعالیت بدنی کافی میتواند سلامت جسمی و روحی را در بین افراد بهبود بخشد. همچنین میتواند از بروز چاقی و بیماریهای غیرواگیر مانند بیماریهای قلبی عروقی و دیابت نوع 2 جلوگیری کند (مرتنز[4] و همکاران، 2019: 11). فعالیتبدنی از جمله رفتارهایی است که به طور بالقوه میتواند سبک زندگی را تغییر دهد و با انواع مزایای فیزیولوژیکی و روانشناختی در بین افراد جامعه مرتبط است. به همین ترتیب، محققان متعددی ادعا کردهاند که فعالیتبدنی منظم میتواند به میزان زیادی به کیفیت زندگی مرتبط با سلامت افراد کمک کند. به علاوه، مطالعات مقطعی پیوسته ارتباط مثبتی بین فعالیتبدنی گزارش شده از خود و کیفیت زندگی مرتبط با سلامت در بین جامعه را نشان داده است (هیگل[5] و همکاران، 2021: 1). بر این اساس، یکی از اهداف تربیت بدنی فراهم کردن زندگی و جامعه سالم از طریق فعالیتبدنی در دوران مختلف زندگی است (جورکش و همکاران، 1398: 4). با این حال شیوع اضافه وزن و چاقی در بین مردم به طور مداوم در حال افزایش است (مرتنز و همکاران، 2019: 7). همچنین با توجه به مشاغل امروزی که بیشتر با بیتحرکی همراه است و وابستگی زیاد مردم به زندگی ماشینی، ضعف جسمانی و مشکلات روحی و روانی موجود در جوامع پیشرفته امروزی، فعالیت فیزیکی در اوقاتفراغت و انجام فعالیتهای ورزشی توصیه میشود (کامارگو[6] و همکاران، 2018: 6). بنابراین، انجام فعالیت ورزشی منظم ضروری است، زیرا باعث بهبود کارایی بدن میشود، روند پیری را به تأخیر میاندازد و انجام فعالیتهای اساسی روزمره را برای ما آسان میکند (گراجک[7] و همکاران، 2021: 1). از طرف دیگر، آنچه که در قرن بیستویکم برای شهرهای ما بحران محسوب میشود و شهروندان را انسانهایی بی روح، خسته و آزرده نموده است، گسستن و نابودی تدریجی پیوند انسان و طبیعت است که متاسفانه در سالهای اخیر در نظام شهری به این مسئله کمتر توجه شده است (نوری و زنگیآبادی، 1394: 4).
فعالیتهای ورزشی را میتوان در انواع محیطهای اجتماعی مانند پارکها انجام داد که اغلب برای شهروندان با هزینه کم و یا بدون هزینه قابل دسترسی است (شرپک[8] و همکاران، 2018: 7). پارکهای شهری بخش مهمی از اکوسیستم هستند که فضای سبز و امکانات را فراهم میکنند (دای[9] و همکاران، 2019: 6)، نقش مهمی در ورزش و حفظ سلامت جسمی و روانی افراد دارند (محمدی و همکاران، 1399: 2). مجموعهای از شواهد اپیدمیولوژیک، فضاهای سبز شهری را با بهبود سلامت جسمی و روانی ساکنان شهری در طول زندگی از جمله کاهش خطر عوارض بارداری و پیامدهای نامطلوب، افزایش رشد کودک، بهبود سلامت عمومی درک شده و پیری سالم در افراد مسن نشان دادهاند (نابل[10] و همکاران، 2021: 52). در نتیجه، فعالیت فیزیکی در پارکها به طور قابل توجهی حالت و میزان انرژی بازدیدکنندگان را بهبود میبخشد و تعامل با طبیعت، مزایای سلامت روان را از نظر آرامش و اعتماد به نفس به همراه دارد (لیو[11] و همکاران، 2017: 4). ویژگیهای منحصر به فرد محیطهای طبیعی به خوبی در ادبیات درک شده است (بایرکا و رایچکو[12]، 2018: 6). در مطالعهای گزارش شد که ورزشکاران اضطراب، افسردگی و خشم کمتری پس از پیادهروی در خارج از محوطه دانشگاه، نسبت به دویدن بر روی یک تردمیل گزارش دادند (مارسل[13] و همکاران، 2016: 3). همچنین رضایی و زیدآبادی (1393) در تحقیق خود نتیجه گرفتند شرکتکنندگان فعالیتهای ورزشی در محیطهای روباز و پارکها نسبت به محیطهای سرپوشیده و فضاهای سالنی از مشکلات روانی کمتر و سلامت روانی بیشتر، به ویژه از افسردگی پایینتری برخوردار بودند.
بر این اساس، ایجاد امکانات و فضاهای طبیعی مناسب مانند پارکها جهت ورزش و همچنین پر کردن اوقات فراغت امری واجب و حیاتی به شمار میآید. مسئولیت ایجاد و گسترش این امکانات بر عهده سازمانها و نهادهای متفاوتی است. در کشور ایران، شهرداریها از نهادهای مسئول جهت برنامهریزیهای فراغتی شهروندان هستند. در این راستا نقش مدیریت شهری با طیف وسیعی از وظایف عمرانی و خدماتی در زمینه توسعه فضاهای ورزشی با هدف تامین فضاهای لازم برای گذران اوقات فراغت شهروندان بسیار حائز اهمیت است (رهنمایی و آقایی[14]، 2009: 6). بر اساس بند 21 از ماده 55 قانون شهرداری، احداث ورزشگاهها یکی از وظایف شهرداری به شمار میرود و شهرداریها موظف هستند با هماهنگی وزارت ورزش و جوانان به این وظایف مصوب عمل کنند (سعیدنیا، 2004: 3). از جمله خدمات شهرداریها در این حیطه فراهم نمودن امکانات ورزشی و نصب دستگاههای بدنسازی در پارکها بوده است. طبیعی است هرگونه برنامهریزی صحیح در امر توسعه ورزش و فضاهای مربوط از سوی شهرداریها میتواند نقش به سزایی در امر سالمسازی و ایجاد نشاط شهرها ایفا نماید. همچنین علاوه بر شهرداری، سازمانهای غیرانتفاعی و تامینکنندگان خصوصی نیز تصمیم به همکاری و کمکمالی به بخشهای شهرداری برای بهبود پارکهای عمومی و زمینهای بازی میکنند. سرمایهگذاری در پارکهای عمومی میتواند مزایایی را برای تامینکننده و ساکنین محلی، از جمله ارزش افزوده املاک ایجاد کند (کوهن[15] و همکاران، 2015: 4).
حال با توجه به مزایای ورزش و بخصوص فعالیتورزشی در پارکها و فضاهای باز که بیان شد، این سوال مطرح میشود آیا پارکها و مبلمان ورزشی بر اساس نیازها و خواستههای مصرفکنندگان طراحی شده است؟ در پارکها دو نوع امکانات وجود دارد. امکانات ورزشی[16] و امکانات رفاهی[17]. امکانات ورزشی، امکاناتی اولیهای هستند که برای انجام فعالیتهای ورزشی مورد نیازند (مانند مسیرهای پیادهروی و دوچرخهسواری، فضای باز، زمین بازی، زمین فوتبال، تنیس، استخر روباز و …) اما امکانات رفاهی، امکاناتی هستند که برای فعالیتبدنی مورد نیاز است و ورزش در پارکها را پشتیبانی میکنند مانند (سرویس بهداشتی، آب خوری، نیمکت، سطل زباله، سایبان، بوفه و مغازه، پارکینگ، قفسه دوچرخه و …). بررسی و تحقیق در رابطه با نیازهای مصرفکنندگان از هر دو نوع امکانات (رفاهی و ورزشی) برای تسهیل انجام ورزش در پارکها مورد نیاز است (کاچزینسکی[18] و همکاران، 2008: 4).
توجه به نیازها، الگوهای رفتاری و ترجیحات مصرفکنندگان در طراحی پارکها و خیابانها میتواند زمینه مشارکت، حضور و برقرای تعاملات اجتماعی هر چه بیشتر شهروندان را فراهم کند (پورجعفر و همکاران، 2010: 5). در تحقیقی که در استرالیا در زمینه تأثیر نصب تجهیزات و تاسیسات ورزشی بر گرایش به پارک و انجام فعالیت ورزشی انجام شد نتیجه گرفتند که بهبود ویژگیهای پارک مانند حصارکشی، نصب مسیر پیادهروی جدید و بهبود در محوطهسازی میتواند منجر به افزایش گرایش به حضور در پارک و انجام فعالیتهای ورزشی گردد (ویتچ[19] و همکاران، 2018: 7). وان هک[20] و همکاران (2018) دریافتند نگهداری خوب پارک مهمترین ویژگی برای رفتن به پارک و انجام فعالیت ورزشی در پارک بود. به دنبال آن، وجود زمین بازی/تجهیزات تناسب اندام در فضای باز و زمینهای ورزشی بود. یانگ استر[21] و همکاران (2017) اذعان کردند که مسیرهای ناامن و فاصلههای زیاد و طولانی بین امکانات ورزشی مختلف در پارکها میتواند تمایل سالمندان به فعالیت جسمانی در پارکها را کاهش دهد. همچنین وجود مکانهایی برای تعاملات و ارتباطات اجتماعی با دیگر سالمندان از موارد مورد اهمیت برای سالمندان بود. کمپرمن و تایمرمنس[22] (2014) دریافتند از عوامل مورد اهمیت برای سالمندان در تجهیزات و مبلمان ورزشی پارکها، پاکیزگی، تامین امکانات بهداشتی و روشنایی مناسب برای پیادهروی و نشستن و پیادهروی ایمن بود. در داخل در تحقیقی که عظیمی دلارستاقی و همکاران (1396) با عنوان «بررسی معیارهای طراحی مبلمان ورزشی در پارکهای تفریحی-ورزشی» انجام دادند، نتیجه گرفتند از دیدگاه اساتید مدیریت ورزشی سراسر کشور، تمامی شاخصهای مرتبط با طراحی مبلمان ورزشی در پارکهای تفریحی-ورزشی شامل ایمنی، فرم ظاهری، عملکرد و ایستگاههای تندرستی مهم و تاثیرگذار هستند.
نتایج تحقیقاتی که در زمینه ورزشهای همگانی انجام شده است، حاکی از ضعف رویکرد مردم به ورزشهای همگانی است و بدیهی است که یکی از ریشههای اصلی این ضعف، عدم شناخت نیازهای شهروندان در زمینه ورزشهای همگانی و عدم تناسب امکانات و خدمات موجود با نیازهای آنان است (محرم زاده و همکاران، 1394: 5). تاکنون طرحها و برنامه های مختلفی سعی در ترغیب مردم به ورزش کردهاند، اما شواهد نشان میدهد که این برنامهها با موفقیت چندانی همراه نبوده است، چراکه مطالعات صورت گرفته نشان میدهد تعداد شرکتکنندگان در ورزشهای همگانی و تفریحی در کشور در حدود 10 درصد است. در حالی که در بعضی کشورها از جمله آلمان، فنلاند و سوئد تعداد شرکتکنندگان در ورزشهای همگانی در حدود 80 درصد است (سیدعامری و محمدآلق، 1391: 12). همچنین از آنجا که تحقیق حاضر بر روی شهروندان شهر اصفهان انجام شده است، قابل ذکر است که محمدی و همکاران (1399) نیز در تحقیق خود که وضعیت مبلمان ورزشی پارکهای شهر اصفهان را بررسی کردند، نتیجه گرفتند که مولفهها و ابعاد متعددی در گرایش شهروندان به فعالیت ورزشی در پارکها ممانعت ایجاد میکنند که توجه به این ابعاد توسط سازمان ورزش شهرداری و متولیان امر ورزش این شهر میتواند در گرایش بیشتر افراد و توسعه ورزش همگانی موثر باشد.