این پرسشنامه استاندارد از نوع فایل ورد و به همراه تمامی اطلاعات مربوط به نمره گذاری، تفسیر، و … در قالب جداول زیبا و آماده تکثیر ارائه گردیده است. پس از پرداخت موفق می توانید به صورت آنلاین اقدام به دانلود فایل مربوطه بپردازید.
هدف: ارزیابی راهکارهای مورد استفاده از اصول معماری سبز در مساکن امروز (حفاظت از انرژی، کار با اقلیم، کاهش استفاده از منابع جدید، احترام به کاربران )
تعداد سوال: 14
تعداد بعد: 4
شیوه نمره گذاری: دارد
تفسیر: دارد
منبع: محقق ساخته
نوع فایل: word 2007
همین الان دانلود کنید
قیمت: فقط 2900 تومان
تعریف معماری سبز
یکر از گرایشهای نوین معماری که در سال های اخیر مورد توجه زیادی از طراحان و معماران معاصر جهان قرار گرفته برخاسته از مفاهیم توسعه پایدار و در پی سازگاری و هماهنگی با محیط زیست یعنی معماری سبز است. معماری سبز برخاسته از معماری پایدار و توسعه پایدار بوده که این نیز ناشی از نیاز انسان امروز در مقابل پیامدهای سوء جهان صنعتی و مصرفی عصر حاضر است.حفظ و حراست از منابع طبیعی جهان، مصونیت از آلودگی هوا و سایر آلودگی های محیطی، حفاظت از لایه ازن، بهداشت جسمی و روانی،آینده بشریت و…از موضوعاتی است که در این راستا مطرح بوده و ضرورت آن به عنوان یک وظیفه جهانی، روز به روز آشکارتر می شود.
معماری سبز الهام گرفته از فرآیندهای طبیعی زمین برای ساخت ساختمان هایی است که دوستدار طبیعت هستند.از بام های سبز گرفته تا پانل های خورشیدی تمامی سازه ها دارای خلاقیتی بی نظیر در حوزه طراحی معماری سبز هستند.قبل از هر چیز که یک ساختمان سبز خلق شود مانند هر چیز دیگر به یک خالق احتیاج دارد.این موضوع یعنی ایجاد ساختمان سبز به سلامت فردی که در محیط اطراف آن زندگی می کند کمک و از او پشتیبانی خواهد کرد و باعث رضایتمندی و سودمندی آنان خواهد شد.
در یک تعریف کلی معماری سبز یک رویکرد در ساخت و ساز است که اثرات مخرب روی سلامت انسان ها و محیط زیست را کاهش می دهد.معمار یا طراح سبز سعی می کند تا با احترام از آب و هوا و زمین از مواد ساختمانی و ایده های پایدار به طرحی برسد که دوستدار طبیعت باشد.ساختمان سبز که از معماری سبز حاصل می شود به سلامت فردی که در آن و در محیط اطراف آن زندگی می کند اهمیت داده و با کمک مواد ،منابع سبز و تکیه بر انرژی های طبیعی از جمله انرژی خورشیدی برای تولید گرما، برق و روشنایی با بازیافت و استفاده دوباره از ضایعات و در نهایت با یکپارچه سازی ساختمان به حفظ و نگهداری محیط زیست کمک می کند.طراحی سبز عملی است که برای حل مشکلات که طی آن منابع طبیعی قبل، بعد و در طول فرایند تولید و ساخت کمترین آسیب را می بیند.
هدف از طراحی سبز
هدف از معماری سبز، بهبود یافتن آب و هوا، جلوگیری از اتلاف انرژی مصرف شده و جلوگیری از اثرات منفی ساخت و ساز بر محیط زیست است.هدف از طراحی ساختمان های پایدار کاهش آسیب آن بر روی محیط از نظر انرژی و بهره برداری از منابع طبیعی است.
تاریخچه معماری سبز در جهان
از پیشگامان جنبش معماری پایدار در دهه نود میلادی می توان جان راسکین، ویلیام موریس و ریچارد لتابی را نام برد. بنابر دایره المعارف بریتانیکا، دیدگاه معماری سبز به افزایش آگاهی محیط در دهه ی 1960 باز می گردد که به عنوان جنبش جوانان فعال اجتماعی که حومه های شهری مشابه و شهرهای پراکنده را زیر سوال بردند.بسیاری از طرفداران افراطی در سازه های چادری و گنبدهای ژئودزدی برای احترام به فرهنگ بومیان آمریکایی و حداقل تاثیر منفی بر محیط زیست زندگی کردند. در اوایل قرن بیستم، فرانک لوید رایت، معمار معروف امریکای، معماری طبیعت گرایی را ترویج داد.
تاریخچه معماری سبز در ایران
معماری سنتی و ارزش های زیست محیطی معماری سنتی ایران واجد ارزش های بسیار فراوان در شیوه های گوناگون استفاده بهینه از انرژی و بهره برداری اکولوژیک از انواع انرژی های پایدار و بی زیان در معماری سنتی ایران است. با این حال همه عناصر اربعه فلسفی و آیین، دارای کاربرد عالی زیست محیطی در مدنیت و معماری ایران قدیم بوده است و از طرف دیگر نوع مصالح و فنون ساختمانی رایج در گذشته خصوصا آنچه که در رابطه با پایداری بنا به کار می رفته و عناصر باربر اصلی، عناصر افقی و عمودی به علت دارا بودن حجم و وزن زیاد به طور طبیعی در مقایسه با مصالح و مواد سبک وزن و کم حجم کنونی دارای ظرفیت بالای نگهداری، ذخیره انرژی و متعادل سازی حرارت در فضاهای ایجاد شده بوده است.
بر خلاف بررسی دقیق ویژگی های معماری ایرانی حاکی از برخورداری از دانش و آگاهی بسیار ،هوشمندی و دقت در جزییات معماری به امر ایجاد فضای راحت و آسایش داخلی زیبایی استحکام و عدم تخریب محیط و حفظ کیفیت زیست است. در نهایت باید گفت معماری سبز در حقیقت روند تازه ای نیست چرا که در بسیاری از تمدن های باستانی و معماری سنتی ایران به صورتی بنیادین وجود داشته است. نمونه بارز و سیستماتیک آن را می توان در «علم فنگ شویی» یا همان «هنر چیدمان چینی» دید.
خصوصیات معماری سبز ساختمان
ساختمان های سبز در چهار حوزه تقسیم بندی شده است: پایداری و توسعه در سایت، انتخاب مصالح، مصرف بهینه انرژی و کیفیت تهویه داخلی.
توسعه و پایداری سایت به نحوی باید باشد که تاثیرات اندکی بر محیط زیست داشته باشند:جهت گیری ساختمان برای دریافت حداکثر تابش حرارتی، الگوی باد و سایه که بارهای حرارتی و سرمایشی را کاهش دهند. از مصالح با دوام و قابل بازیافت استفاده شود تاثیرات منفی بر محیط زیست کاهش یابد. از طراحی که از لحاظ مصرف انرژی بهینه هستند استفاده شود تا محیط بهینه و آرامی فراهم شود. طراحی برای بهبود کیفیت فضای داخلی تا سلامت و کارایی بیشتر ترویج شود، کاهش در ضایعات ساختمانی تا بازیافت مصالح امکانپذیر شود.
فرآیند طراحی معماری سبز ساختمان با پیچیدگی ها و زیبایی های منحصربفردی قابل تعریف است و پنج اصل استراتژی و فناوری در ساختمان های سبز برگرفته از اصول معماری پایدار بوده که عبارتست از: طراحی پایدار سایت، مصرف و ذخیره بهینه آب، انرژی و محیط، محافظت از مصالح و منابع محیط زیست. مزیت ساختمان های سبز عبارت است از: آسایش، اقتصاد، زیبایی شناسی و دوستدار محیط زیست
اصول معماری سبز
فرآیند سبز این گونه مطرح می شود که تمامی موضوعات به یکدیگر وابسته بوده و در هر تصمیم گیری باید تمام جنبه های آن مورد بررسی قرار گیرد. در ذیل اصولی ارائه شده که در نظر گرفتن آن ها سبب ایجاد توازن و پدید آمدن معماری سبز خواهد شد:
اصل اول: حفاظت از انرژی
هر ساختمان باید به گونه ای طراحی و ساخته شود که نیاز آن به سوخت فسیلی به حداقل ممکن برسد.ساختمان هایی که در تعامل با اقلیم محلی و در تلاش برای کاهش وابستگی به سوخت فسیلی ساخته می شوند، نسبت به آپارتمان های عادی امروزی، حامل تجربیاتی منفرد و مجزا بوده و در نتیجه به عنوان تلاش های نیمه کاره برای خلق معماری سبز مطرح می شوند.بسیاری از این تجربیات نیز بیشتر حاصل کار و تلاش انفرادی بوده و بنابراین روشن است به عنوان اصلی پایدار در طراحی ها و ساخت و سازهای جامعه امروز لحاظ نمی شود.
اصل دوم: کار با اقلیم
ساختمان ها باید به گونه ای طراحی شوند که قادر به استفاده از اقلیم و منابع انرژی محلی باشند. شکل و نحوه استقرار ساختمان و محل قرارگیری فضاهای داخلی آن می توانند به گونه ای باشد که موجب ارتفاع سطح آسایش درون ساختمان گردد و در عین حال از طریق عایق بندی صحیح سازه، موجبات کاهش مصرف سوخت فسیلی پدید آید. این دو فرآیند مذکور ناگزیر دارای هم پوشانی و نقاط مشترک فراوان است.سنت طراحی با توجه به اقلیم برای ایجاد آسایش درون ساختمان به قوانین گرمایش محدود نمی شد بلکه در بسیاری از اقلیم ها، معماران ملزم به طراحی فضایی خنک برای پدید آوردن شرایطی مطلوب در داخل ساختمان خواهند بود. راه حل معمول در عصر حاضر یعنی استفاده از سیستم های تهویه مطبوع هوا، تنها فرآیند ناکارآمد در تقابل با اقلیم به شمار می رود و در عین حال همراه با مصرف زیاد انرژی است که حتی به هنگام ارزانی و فراوانی انرژی به دلیل آلودگی حاصل از آن امری اشتباه به شمار می آید.
اصل سوم: کاهش استفاده از منابع جدید
هر ساختمان باید به گونه ای طراحی شود که استفاده از منابع جدید را به حداقل برساند و در پایان عمر مفید خود، منبعی برای سازه های دیگر بوجود بیاورد. گرچه جهت گیری این اصل، همچون سایر اصول اشاره شده به سوی ساختمان های جدید است ولی باید یادآور شد که اغلب منابع موجود در جهان در محیط مصنوع فعلی بکار گرفته شده اند و ترمیم و ارتقاء وضعیت ساختمان های فعلی برای کاهش اثرات زیست محیطی، امری است که از اهمیتی برابر با خلق سازه های جدید برخوردار است. این نکته را نیز باید مورد توجه قرار داد که تعداد منابع کافی برای خلق محیط های مصنوع در جهان وجود ندارند که بتوان برای بازسازی هر نسل از ساختمان ها، مقدار جدید از آن ها مورد استفاده قرار داد. این استفاده مجدد می تواند در مسیر استفاده از مصالح بازیافت شده یا فضهای بازیافت شده شکل بگیرد.
اصل چهارم: احترام به کاربران
معماری سبز به تمامی افرادی که از ساختمان استفاده می کنند احترام می گذارد.به نظر می رسد که این اصل ارتباط اندکی با آلودگی ناشی از تغییرات اقلیم جهانی و تخریب لایه ازن داشته باشد. اما فرآیند سبز از معماری که شامل احترام برای تمامی منابع مشترک در ساخت یک ساختمان کامل هستند و انسان را از این مجموعه خارج نمی نماید. تمام ساختمان ها توسط انسان ها ساخته می شوند اما در بعضی از سازه ها حقیقت حضور انسان محترم شمرده می شود، در حالی که در برخی دیگر تلاش برای رد ابعاد انسانی در فرآیند ساخت مشاهده می شود. احترام بیشتر به نیازهای انسانی و نیروی کار می تواند در دو مسیر مجزا مورد تجربه قرار گیرد. برای یک ساختمان ساز حرفه ای توجه به این نکته ضرورت دارد که ایمنی و سلامت مصالح و فرآیندهای شکل دهنده ساختمان به همان میزان که برای کارگران و یا استفاده کنندگان آن مهم است برای کل جامعه بشری نیز از اهمیت بسزایی برخوردار است.
اصل پنجم: احترام به سایت
هر ساختمان باید زمین را به گونه ای آرام و سبک لمس کند.ساختمانی که انرژی را حریصانه مصرف می کند آلودگی تولید می کند و با مصرف کنندگان و کاربران خویش بیگانه است در نتیجه هرگز زمین را به گونه ای آرام و سبک لمس نمی کند. در واقع نمی توان هر ساختمان را از درون سایت ساخته شده در آن خارج نمود و شرایط قبل از ایجاد ساختمان را دوباره در سایت احیا کرد.
اصل ششم: کل گرایی
تمامی اصول سبز، نیازمند مشارکت در روندی کل گرا برای ساخت محیط مصنوع هستند.
در رابطه با اصول فوق باید گفت یافتن ساختمان هایی که تمام اصول معماری سبز خود را داشته باشند کار ساده ای نیست چرا که معماری سبز هنوز بطور کامل شناخته نشده است.
مزایای ساختمان سبز
- یک خاصیت مشترک بین تمامی این نوع سازه ها ، احیای محیط زیست است
- افزایش آسایش، قابلیت زندگی و بهره وری.
- بهبود دوام، کیفیت و قابلیت نگهداری.
- ثبات وضعیت محیط داخلی.
- پس انداز پول بوسیله کم کردن هزینه زندگی.
- عملکرد بالای انرژی خورشیدی.
- انتخاب مصالح ساختمانی سبز جهت کمک به حفاظت محیط زیست.
- توجه به خواص اقلیمی منطقه.
- استفاده از گیاهان طبیعی به عنوان الهام دهنده طراحی زنده.
- استفاده از ضایعات و پساب در تولید آب مورد نیاز برای آبیاری فضای سبز.
مصالح سبز کدامند؟
- از استفاده آن دسته از مواد شیمیایی که ازن را از بین می برند در تجهیزات مکانیکی و عایق ها اجتناب کنید.
- از مصالح ساختمانی به دست آمده از محل استفاده کنید. حمل و نقل حائز اهمیت است هم در انرژی مصرفی و هم در آلودگی عمومی
- از مصالح ساختمانی زائد یا فرآورده هایی که از مواد قابل برگشت به چرخه طبیعت به دست آمده اند از قبیل عایق سلولز، تخته چندلا، آجرفرش کف ساخته شده از شیشه زمینی و پلاستیک بازیافتی به شکل الوار و کف پوش استفاده کنید.
- فرآورده های چوبی معتبر را جستجو کنید. از الوار منحصرا ضمانت شده و بدست آمده از جنگل های کنترل شده استفاده کنید.
- از موادی که با گاز خود آلوده کننده هستند اجتناب کنید: حلال پایه رنگ و روغن، چسب ها، براده چوب و بسیاری از دیگر مصالح و فرآورده های ساختمانی، فرمالدئید و ترکیبات فرار ارگانیک VOC آزاد می کنند.
کاربرد معماری سبز در زندگی شهری
معماری سبز به عنوان زیر مجموعه معماری پایدار با ایده احترام به طبیعت شکل گرفته است. معماری سبز، روند تازه ای نیست چرا که در تمدن های باستانی و معماری های سنتی از جمله معماری سنتی ایران به صورت بنیادین وجود داشته است.
امروزه در پی پیامدهای منفی جهان صنعتی نظیر آلودگی روزافزون هوا و محیط زیست، کاهش منابع طبیعی و بحران انرژی، حفظ و پاسداری از منابع طبیعی جهان به یکی از مهمترین دغدغه ها تبدیل شده است. معماری سبز با به حداقل رساندن اثرات منفی ساختمان ها بر محیط زیست برای همسویی با طبیعت از طریق افزایش کارایی و بهینه سازی در مصرف مصالح یکی از راهکارهای کاهش این دغدغه است.
دلایل زیادی وجود دارد که نشان می دهد معماری سبز تا چه اندازه در شهرسازی مفید و موثر است. مهم ترین و اولین عاملی که در این مورد ، تغییر سبک زندگی به سمت استفاده از انرژی های نور و همچنین نزدیک بودن با فضای سبز و محیط زیست است.
ساختمان های سبز در خاورمیانه
معماری سبز در خاورمیانه در سال های اخیر توسعه چشمگیری داشته است. این توسعه به دلیل کاهش سوخت های فسیلی از بین رفتن محیط زیست و بهینه سازی مصرف انرژی شکل گرفته است. ساختمان های خاورمیانه انرژی بیشتری نسبت به مابقی کشورهای دنیا مصرف می کنند. این به دلیل دمای بالای هوا و استفاده وافر از شیشه در طراحی ساختمان های آنهاست. کشورهای این منطقه سعی زیادی در بهینه سازی مصرف انرژی دارند از این رو به شدت به معماری ساختمان های سبز روی آورده اند.