این پرسشنامه استاندارد از نوع فایل ورد و به همراه تمامی اطلاعات مربوط به نمره گذاری، تفسیر، روایی و پایایی و … در قالب جداول زیبا و آماده تکثیر ارائه گردیده است. پس از پرداخت موفق می توانید به صورت آنلاین اقدام به دانلود فایل مربوطه بپردازید.
هدف: ارزیابی چالشهای توسعه ورزش همگانی (منابع مالی، فرهنگی- اجتماعی، منابع انسانی، حمایتی، ورزش گروههای خاص)
تعداد سوال: 17
تعداد بعد: 5
شیوه نمره گذاری: دارد
تفسیر نتایج: دارد
منبع: دارد
نوع فایل: Word 2007
همین الان دانلود کنید
قیمت: فقط 3500 تومان
هر چند آرزوی دیرینه بشر همواره داشتن جسم و روان سالم بوده است، ولی امروزه با مدرنیته شدن زندگی افراد جامعه، رفتارهای سبک زندگی تغییر کرده است و به سمت کمتحرکی و الگوی غذایی غیربهداشتی رفته است (اسچولنکورف و سیفکن[2]، 2019). بدیهی است که داشتن سبک زندگی فعال و حفظ تندرستی با یکدیگر ارتباط زیادی دارند. ورزش همواره به عنوان وسیلهای برای کسب نتایج مثبت سلامتی استفاده شده است (ادواردز و راو[3]، 2019). امروزه، برنامهریزی دقیق در راستای ایجاد انگیزه در افراد جامعه و برطرف کردن مشکلات شرکت در فعالیتهای بدنی و ورزش بیشازپیش ضروری به نظر میرسد، زیرا که توسعه و پیشرفت فناوری و صنعت، ماشینی شدن زندگی، گسترش امکانات رفاهی و شیوههای نوین زندگی افراد جامعه را کمتحرک نموده است. انجام فعالیتهای بدنی و شرکت در ورزشها، راهکاری مناسب برای رسیدن به سلامتی و تندرستی همهجانبه آحاد جامعه میباشد (عراقی و کاشف، 1393).
یکی از محورهای اصلی توسعه پایدار در هر کشوری، سلامت افراد است. در واقع، برای داشتن یک جامعه توسعهیافته نیاز به افراد سالم میباشد. ورزش و بهویژه ورزش همگانی یکی از عواملی است که میتواند برای تحقق این امر برنامه ریزان را یاری نماید. ورزش به عنوان یک ضرورت انکارناپذیر و یک نیاز اساسی میتواند کمک کند تا افراد بر فشارهای جسمی، روحی، روانی و اجتماعی فائق آیند، کمتر از بقیه دچار ناراحتیهای قلبی و عروقی شوند، فشارهای عصبی کمتری را تحمل کنند، از اعتمادبهنفس بیشتری برخوردار باشند، نسبت به زندگی خوشبینتر و کمتر به افسردگی دچار شوند (صادقیان، حسینی و فرزان، 1393).
واقعیت امر این است که تربیتبدنی و ورزش تا حدود زیادی وارد زﻧﺪﮔﻰ ﺧﺼﻮﺻﻰ و ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻣﺮدم ﺷﺪه است و به عنوان ﻣﺤﺮکی برای ﺗﻐﯿﯿﺮات اﺧﻼﻗﻰ، ﺳﯿﺎﺳﻰ، اﻗﺘﺼﺎدى، اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ و ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ محسوب میشود. بعلاوه، تربیتبدنی و ورزش ﯾﮑﻰ از ﻋﻮاﻣﻞ ﺗﺄﺛﯿﺮﮔﺬار در سطح جامعه ﺑﺮاى ﺗﺤﻘﻖ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﭘﺎﯾﺪار و ﻋﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮاى ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ ﭘﯿﺎﻣﺪﻫﺎى ﻣﻨﻔﻰ ﺷﻬﺮﻧﺸﯿﻨﻰ میباشد (دبیرخانه شورای راهبردی وزارت ورزش و جوانان، 1394). با در نظر گرفتن اهمیت ورزش در زمینههای ﯾﺎد ﺷـﺪه ﺑﺴﯿﺎرى از ﮐﺸـﻮرﻫﺎ تلاش میکنند تا با تکیه بر وضعیت اﻗﺘﺼﺎدى و ﻋﻠﻤﻰ ﺧﻮﯾﺶ، زمینه رﺷﺪ و ارﺗﻘﺎی اﯾﻦ ﭘﺪﯾﺪه را در درون ﻣﺮزﻫﺎى ﺧﻮد فراهم سازند.
بر اساس گزارش راهبردی وزارت ورزش و جوانان، توسعه ورزش کشور میتواند در حوزههای مختلفی انجام پذیرد که مهمترین آنها عبارتاند از: حوزه توسعه ورزش همگانی، حوزه توسعه ورزش حرفهای و قهرمانی، حوزه توسعه ورزش بانوان و حوزه ورزش تربیتی (دبیرخانه شورای راهبردی وزارت ورزش و جوانان، 1394). از میان حوزههای فوق، ورزش همگانی یکی از حوزههای مهم محسوب میشود، زیرا در تأمین سلامت و بهداشت تن و روان از جایگاه ویژهای برخوردار است. بنا بر توصیف ارائه شده توسط شعبانی، غفوری و هنری (1390: 14) ورزش همگانی «شکلی از فعالیتهای جسمانی یا حضور منظم در فعالیتهای جسمانی است که موجب تندرستی و سلامت بدنی و روانی شده، روابط اجتماعی را شکل میدهد و نتایج مثبتی در پی دارد». برخی ویژگیهای ورزش همگانی عبارتاند از: مشارکت گسترده و گروهی بودن، کمهزینه بودن، آزادانه و انتخابی بودن، کماهمیت بودن رقابت و بردوباخت، بانشاط و شاد بودن و محدود نبودن به سن، جنسیت، نژاد، زمان و مکان.
سواری، مهدی پور و رنجبر (1394: 84) در مورد این نوع از ورزشها بیان میکنند که «ورزشهای همگانی معادل کلمه انگلیسی ورزش برای همه و ورزش عمومی است. معمولاً به فعالیتهای ورزشی اطلاق میشود که جنبه تفریحی دارد و بدون توجه به نتیجه آن- برد و باخت- انجام شود. در بعضی از منابع، واژه مشارکت کلان را معادل ورزشهای همگانی میدانند». ورزش همگانی به عنوان برنامهها و فعالیتهای جامع و گسترده ورزش برای تمام گروههای سنی، جنسیتی، نژادها، مذاهب و ملل و با توانایی مختلف جسمی و روانی تعریف شده است. در واقع، ورزش همگانی فرصتی مناسب برای انجام فعالیتهای فردی و گروهی در دست یافتن به تندرستی، نشاط و روابط اجتماعی بیشتر میباشد. ورزش همگانی در بین انواع ورزشها، بهویژه ورزشهای قهرمانی و حرفهای نقش پایه و محوری دارد. برای نهادینه کردن ورزش همگانی مهمترین عوامل به ترتیب عبارتاند از: عوامل سازمانی، گروهی، محیطی و فردی (آصفی و قنبرپورنصرتی، 1397).
ورزش قهرمانی نیز یکی دیگر از حیطههای مهم ورزشی است. هنری، احمدی و مرادی (1391: 146) پیرامون تعریف ورزش قهرمانی و اهداف آن بیان میدارند:
«ورزشهای رقابتی و سازمانیافتهای که با توجه به قوانین و مقررات خاص برای ارتقای رکوردهای ورزشی و کسب رتبه یا مدال انجام میشود. اهداف ورزش قهرمانی عبارتاند از: افزایش جمعیت ورزشی قهرمانی، بهبود کیفیت و کسب مدال در میدانهای بینالمللی، افزایش تعداد رشتههای ورودی به بازیهای المپیک، افزایش تعداد نفرات ورودی به بازیهای المپیک و حفظ و ارتقای جایگاه و تیمهای ملی در رتبهبندیها».
دی بوسچر، ون بوتنبورگ و شیبلی[4] (2006) نه عامل را در قالب سه مرحله ورودی، عبوردهی و خروجی در توسعه ورزش قهرمانی کشورها تأثیرگذار میدانند: بخش ورودی شامل منابع انسانی و مالی میباشد. بخش عبوردهی عبارت است از راهبردها و سیاستهایی که توسعه ورزش قهرمانی را تسهیل میکند و مشتمل بر تسهیلات تمرین، مربی، مسابقات و پژوهشهای علمی میگردد. بخش خروجی، نتیجه ورزش قهرمانی است و به وسیله مدالهای المپیک و رقابتهای ملی و بینالمللی و تعداد ورزشکاران در سطح حرفهای مشخص میگردد.
از دیدگاه تروینس، دی بوسچر، هیندلز و ورستربیک[5] (2014) مزیتهای رقابتی یک سازمان ورزشی برای رسیدن به موفقیتهای ورزشی عبارتاند از: امکانات رقابتی و تمرینی، حمایت از حرفه ورزشکاری، کشف و پرورش استعدادها، مشارکت جوانان، حمایت دولتی و سازمانی، حمایت مالی، شرایط محیطی نخبگان ورزشی، حمایتهای علمی، فرصتهای رقابت، آموزش و تجهیز مربیان. در حالی که شش عامل مدیریت و برنامهریزی راهبردی، مربیان کارآمد، فرآیند استعدادیابی، سرمایهگذاری بر تیمهای پایه، منابع مالی و مادی، اردوهای آمادگی و مسابقات تدارکاتی به عنوان عوامل تأثیرگذار بر پیشرفت والیبال ایران در سطح قهرمانی میباشند، حمایتهای مالی و معنوی از مربیان و قهرمانان ملی در زمره چالشهای مهم موجود هستند (سیفپناهیشعبانی و خطیبی، 1396).
علاوه بر این، ورزش حرفهای به «فعالیتهای ورزشی و سازمانیافتهای گفته میشود که به صورت رتبه مند و هدفمند، به منظور کسب درآمد برای توسعه ارزشهای اقتصادی و اجتماعی انجام میشود» (احسانی، امیری و قرهخانی، 1392: 126). برای دستیابی به اهداف ورزش حرفهای توجه به نیروی انسانی متخصص، تجهیزات و امکانات مطلوب، ساختار سازمانی مناسب، روشهای اجرایی کارآمد و فضای کار مطلوب ضروری میباشد. مهمترین موانع اقتصادی اثرگذار بر اجرای سیاستهای کلی اصل 44 قانون اساسی در ورزش حرفهای جمهوری اسلامی ایران عبارتاند از: بیثباتی در سیاستهای پولی و مالی کشور، مشارکت نکردن سرمایهگذاران خارجی در بازارهای سرمایۀ داخلی، مالکیت دولتی بسیاری از صنایع، کارخانجات، نهادها و سازمانهای ورزشی و غیرورزشی، کم بودن سرانۀ درآمد ملی در کشور، نبود امنیت اقتصادی و خطر زیاد سرمایهگذاری در ورزش حرفهای، عدم تخصیص حق پخش تلویزیونی مناسب به باشگاهها، وجود رقابت ناعادلانه بین باشگاههای دولتی و باشگاههای خصوصی، ساختار بلیتفروشی متمرکز در سازمان لیگ حرفهای و شفاف نبودن اطلاعات مالی و اقتصادی باشگاهها، سازمان لیگ و فدراسیون (جلالیفراهانی و علیدوستقهفرخی، 1392).
یکی از سیاستهای دولت برای توسعه سلامت در جامعه، تشویق بانوان به انجام فعالیتهای بدنی و شرکت در انواع ورزشها می باشد. از این طریق نه تنها سلامت جسمی و روانی نیمی از جامعه بهبود مییابد، بلکه با گسترش ورزش بانوان و سوق دادن آن به سمت ورزش میتوان شاهد موفقیت ورزشکاران زن در سطح بینالمللی نیز بود. با توجه به اهمیت این موضوع، شناسایی و رفع مشکلات و چالشهای گسترش ورزش بانوان ضروری به نظر میرسد. بهویژه اینکه مشارکت و یا عدم مشارکت بانوان در فعالیتهای ورزشی میتواند به عنوان شاخصی جهانی باشد که وضعیت اجتماعی زنان در آن جامعه را منعکس میکند (صادقی پور، جهانیان و موسوی، 1394). حسینی، حیدری نژاد و ازمشا (1397) طی تحقیق به این نتیجه رسیدند که در حالی که کسب لذت و نشاط دلیل اصلی شرکت مردان در ورزش است، مهمترین انگیزه حضور زنان در ورزش کسب سلامتی و آمادگی جسمانی میباشد.