این پرسشنامه استاندارد از نوع فایل ورد و به همراه تمامی اطلاعات مربوط به نمره گذاری، تفسیر، روایی و پایایی و … در قالب جداول زیبا و آماده تکثیر ارائه گردیده است. پس از پرداخت موفق می توانید به صورت آنلاین اقدام به دانلود فایل مربوطه بپردازید.
هدف: شناسایی شاخصهای ورزشی موثر بر برند کشور (توریسم ورزشی، دیپلماسی ورزشی، ورزشی-سرمایه گذاری، ورزشی- فرهنگی، صادرات ورزشی، ورزشی- مردمی، موفقیت های ورزشی، ورزش رسانه ای)
تعداد سوال: 50
تعداد بعد: 8
شیوه نمره گذاری: دارد
تفسیر نتایج: دارد
روایی و پایایی: دارد
منبع: دارد
نوع فایل: Word 2007
همین الان دانلود کنید
قیمت: فقط 6500 تومان
در دنیای امروز برند کشور(ملت)[4] مفهوم علمی جدیدی در زمینه بازاریابی به شمار میرود که طیف بسیار وسیعی از علوم و رشته های دانشگاهی و سازمان های مختلف یک کشور را شامل می شود. همچنین استفاده از تکنیکهای برندسازی برای کشورها پدیده نسبتاً جدیدی به حساب می آید. با این حال مفهومی است که با وجود رقابت فزاینده جهانی که کشورها در حوزههای بازارهای داخلی و خارجی با آن روبهرو هستند، بیش از پیش به آن توجه نشان داده و به طور روزافزون تلاشهای آگاهانه خود را جهت توسعه و بهبود برندسازی کشورشان افزایش میدهند. هدف برندسازی کشور، ارتقای تصویر و محبوبیت یک کشور برای کسب مزایایی چون جذب سرمایهگذاری خارجی، توسعه گردشگری و ترویج صادرات است. این اتفاق تنها زمانی میافتد که اقدامات آن کشور مسئولانه باشد و به طریق مناسبی به اطلاع دیگران برسد. در معنای کلی گفته میشود زمانی یک کشور میتواند صاحب شهرت و تصویر قدرتمندی باشد که اقداماتی مناسب و قابل توجه برای تصویرسازی و برندسازی انجام دهد؛ با قدرت به توضیح و تفسیر این اقدامات بپردازد و البته با دقت به بازخوردهای آن گوش فرا دهد. بنابراین یک برند کشور قوی و مثبت یک مزیت رقابتی مهم را فراهم می کند و درک اینکه یک کشور چگونه توسط عموم مردم در اطراف جهان دیده شده و دستاوردها و شکستها، داراییها و بدهیها، مردم و محصولاتشان چگونه در تصویر برند آنها منعکس میشود، برای کشورها ضروری است( استوارت[5]، 2006).
ساختار برند کشور ماهیتی چند وجهی دارد. اجزای کلیدی هویت برند کشور از قبیل تاریخ، ورزش، منطقه، علائم و ادبیات محلی نمایانگر جوهره پایدار یک کشور هستند(دینی[6]، 2008) و ورزش یک کشور همانند نمادها(نشانهها) و چشماندازهای آن، نماینده و نشانگر منحصر به فرد هویت آن کشور است و منبعی غنی برای مدرن جلوه دادن برندهای کشور به حساب میآید. علاوه بر این، ملت ها و کشورهای کوچکتر و یا در حال توسعه که منابع مالی محدودی دارند، به جای راه انداختن برنامههای تبلیغاتی پرهزینه، با تمرکز بر فرهنگ ملی از جمله موسیقی، فیلم، ادبیات، زبان و ورزش میتوانند در تعیین و جا انداختن تصویر و ذهنیت موجود از یک کشور نقش مهمی ایفا نمایند(معصوم زاده زواره،1390).
بدون اغراق، ورزش آینة تمام نمایی است که در آن ملتها، جوامع، مردان و زنان میتوانند حال حاضر خود را ببینند. این بازتاب گاهی روشن، گاهی تاریک، گاهی تحریف و گاهی بزرگ شده است. این آینه استعارهای از نشاط جمعی در مقابل افسردگی، امنیت در مقابل نا امنی، غرور در برابر تحقیر و ازخودبیگانگی است. بنابراین، شرکت در ورزش را میتوان نشانة تمدن، سلامتی و شادکامی یک کشور محسوب کرد(عیدی و همکاران، 1390). ورزش نه تنها ابزاری برای بیان هویت ملی یا تصویری از پیشرفت یک کشور است، بلکه در برخی موارد شهرت و اعتبار مثبت در ورزش میتواند موقعیت آن کشور را در صحنه جهانی بالا ببرد .برخی از پژوهشگران نیز معتقدند استفاده از ورزش در آمیخته برندسازی کشور و به عنوان ابزاری برای موضعیابی یک کشور، مورد غفلت واقع شده است(رین و شیلدز [7]، 2007).
در حوزه برندسازی کشور یک باور اساسی وجود دارد و آن اینکه اگر یک کشور خود را به شکل فعال تعریف و شناسایی نکند، دیگران این کار را عمدتاً به کمک استعارهها و افسانهها به طریقی منفی و مخرب انجام خواهند داد(پاپادوپولوس و هلسون[8] ،2002).
اگر قرار است برند کشور انعکاس گسترده و ارتباط عمیقی با کل اجتماع داشته باشد، باید رویههای اجتماعی و پدیدههای مربوط به این مفهوم که ورزش هم جزء مهمی از آن بوده مورد توجه قرار گرفته و نتایج آن به کار گرفته شود( معصوم زاده زواره،1390). آنهلت[9](2004)در تحقیقی شاخص برند کشور را به منظور اندازهگیری تصویر و شهرت کشورهای جهان ارائه کرد. این شاخص در شش بعد(گردشگری، صادرات، مردم، سرمایهگذاری و مهاجرت ،حاکمیت و فرهنگ و میراث فرهنگی) به بررسی وضعیت برندهای ملی میپردازد که بعد فرهنگ و میراث فرهنگی شامل موسیقی، فیلم، هنر، ادبیات و همچنین ورزش میباشد. دینی(2008) نیز در تحقیقی به ارائه مدل مفهومی از برند کشور که نشاندهنده ماهیت چندوجهی ساختار برند کشور است، پرداخت. در این مدل از ورزش به عنوان یکی از اجزای کلیدی هویت برند کشور و از ابزارهای انتقال دهنده هویت یک کشور نام برده شده است. از این جهت ورزش به صورت روزافزون بخش مهمی از برند کشور شده است، زیرا مردم درباره یک کشور، مردم، تواناییها و ارزشهای آن کشور، از طریق نحوه رقابت تیمهای ملی در مسابقات بین المللی تصور میکنند. هنگ کنگ مقدار زیادی از شهرت خود را از احیای مسابقات قایقرانی مشهور خود به دست آورد و هیچ دلیلی وجود ندارد که سایر کشورها یا سرزمینها نتوانند ورزشهای منحصر به فرد و بومی خود را احیا یا اختراع کنند تا منعکس کننده ویژگیهای مکان و زندگی مردم آن باشد( آنهلت،1390).
همچنین جان و لی[10](2007) نتیجه گرفتند میزبانی مسابقات بینالمللی از جمله بازیهای المپیک یا جام جهانی فوتبال میتواند تأثیر زیادی بر تبلیغ و خلق ذهنیت مجدد در عرصه جهانی برای کشورهای میزبان داشته باشد. همچنین در تحقیقی که جان[11](2006) انجام داد به این نتیجه رسید که رویدادهای بین المللی ورزشی از قبیل جام جهانی و شرکت های حامی کره ای این نوع رویدادها و بازی های المپیک، اثرات مثبتی بر روی تصویر کشور کره جنوبی داشته اند. کیم[12] (2004) نیز در تحقیقی نشان داد که رویداد ورزشی مانند المپیک، اقتصاد کشور میزبان را تقویت می کند و همچنین باعث ارتقای برند کشور میزبان خواهد شد. جیمی[13](2011) نیز در تحقیقی نشان داد که ورزش تکواندو هنرهای رزمی سنتی در کره، یکی از عوامل کلیدی در تصور از کره به شمار می رود.