این پرسشنامه استاندارد از نوع فایل ورد و به همراه تمامی اطلاعات مربوط به نمره گذاری، تفسیر، روایی و پایایی و … در قالب جداول زیبا و آماده تکثیر ارائه گردیده است. پس از پرداخت موفق می توانید به صورت آنلاین اقدام به دانلود فایل مربوطه بپردازید.
هدف: ارزیابی موانع جذب نیروهای داوطلب ورزشی در آموزش و پرورش (موانع ارتباطی و اطلاعاتی، عوامل فردی، موانع قانونی، موانع روانی، موانع ساختاری، موانع اداری و سازمانی)
تعداد سوال: 32
تعداد بعد: 6
شیوه نمره گذاری: دارد
تفسیر نتایج: دارد
روایی و پایایی: دارد
منبع: دارد
نوع فایل: Word 2007
همین الان دانلود کنید
قیمت: فقط 4500 تومان
در دنیای مملو از تغییرات روز افزون در عرصه علم و دانش، چه از لحاظ نظری و چه از نظر کاربردی، نقش انسان آگاه و متبحر عاملی بسیار حیاتی برای تداوم عمر سازمان و همچنین سازگاری با تغییرات متنوع موجود در محیط داخلی و خارجی سازمان است .آنچه باعث برتری یک اجتماع بر سایر اجتماعات بشری میشود، تنها ناشی از پرورش، حفظ و نگهداری، توسعه و تکامل انسان ها و افراد در دسترس هر جامعه است، زیرا منابع مادی، مالی و تسهیلاتی همه ساخته دست بشر است (اندام و همکاران، 1391). ورزش به عنوان یک پدیدهء فراگیر و جهانی که مورد استقبال مردم دنیا قرار گرفته است، بیش از پیش در حال توسعه و همه گیری است (گودرزی، 1390). نقش ورزش در سالم سازی جامعه از لحاظ جسمانی، روانی، اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی انکار ناپذیر است. پدیده تربیت بدنی و ورزش دارای ابعاد مختلفی است که یک بعد آن را نیروهای داوطلب[2]تشکیل میدهد(کوزهچیان، 1385). برای برگزاری یک رویداد ورزشی که در یک محدوده زمانی مشخص برگزار میشود، نیاز به تعداد زیادی نیروی انسانی است. بدیهی است در هیچ شهر یا کشوری این تعداد نیروی انسانی رسمی و حقوق بگیر در سازمانهای ورزشی وجود ندارد. بنابراین برای برگزاری رویدادهای ورزشی، افراد زیادی به عنوان نیروی داوطلب در زمینههای مختلف فعالیت میکنند(جلالی فراهانی و علیدوست قهفرخی، 1390). نهضت داوطلبی، فرصتهای خوبی را برای مشارکت مردان و زنان تمامی اقشار جامعه در امر ورزش و پیشرفت جوانان فراهم کرده است. از طرف دیگر، سازمان های ورزشی منابع سرشاری را از رواج این نهضت عاید خود میکنند. ماهیت ورزش در کشورهای پیشرفته جهان بیشتر مبتنی بر داوطلب گرایی است که بوسیله توده عظیمی از افراد داوطلب هدایت و به پیش برده میشود (حمیدی، 1388).
داوطلب به فردی گفته میشود که قسمتی از وقت، مهارت یا خدمات خود را به سازمان یا گروهی خاص، اختصاص میدهد و بدون چشم داشتی به آنها کمک مینماید (Auld, 2004).
در اهمیت و نقش نیروهای داوطلب در ارائه خدمات در ورزش همین بس که گردانندگان و حامیان اصلی بزرگترین و مهمترین رویداد ورزشی جهان (بازی های المپیک) که هر چهار سال یکبار برگزار میشود، نیروها، سازمانها و شرکتهای داوطلب هستند (صفانیا، 1388). امروزه، افراد داوطلب میتوانند در انجمنهای مردمی یا حتی در سازمانهای دولتی و خصوصی به کار گرفته شوند. افراد داوطلب، مجموعه مهمی از منابع انسانی بسیاری از سازمانهای ورزشی و تفریحی جهان را تشکیل میدهند. گرایش به خدمات داوطلبی بیشتر در کشورهایی گسترش یافته که کاهش خدمات بخش عمومی، محدودیت منابع عمومی و افزایش علاقه داوطلبان به خدمت کردن جهت رفع نیازهای جامعه را به چشم می خورد. به عنوان مثال، طبق آمار وزارت کار کشور انگلستان در سال 2007، سی و هفت درصد افراد در سازمان های ورزشی، تفریحی، فرهنگی یا هنری داوطلب بودند و ارزش اقتصادی معادل بیش از 14 میلیارد پوند داشتند. در کانادا، هیجده درصد افراد در یک رقابت ورزشی داوطلب شده بودند و در استرالیا، معادل بیست درصد کل ارزش اقتصادی ورزش متعلق به داوطلبان بزرگسال برآورده شده بود (افروز و همکاران، 1390). داوطلبی از دیدگاههای مختلفی بررسی و تعریف شده است؛ از جمله ویلسون[3] (2000) که داوطلبی را انجام فعالیتی برای کمک به دیگران، بدون چشم داشت و به صورت کاملاً آزادانه تعریف کرده است. فقدان یا حضور نیروهای داوطلب در سازمان ها، ممکن است به ایجاد اختلال در جذب و نگهداری کارکنان یا ایجاد فضای همدلی و همیاری در سازمان ها منجر شود. از سال ها پیش در کشورهای اروپایی و غربی، مدیریت ورزشی نیز به فکر استفاده مناسب و بهینه از دیگر منابع انسانی در دسترس بوده است. در این راستا و با بهره گیری از احساسات و نیازهای ارضا نشدة افراد، آنان را در عرصة خدمت نیروهای داوطلب در ورزش و نیز در جهت منافع جامعه و خود داوطلب تشویق کرده و سه مقولة انگیزش، فواید اجتماعی و شخصیتی را مدنظر قرار داده است (Carla,2006).
نهضت داوطلبی و خدمت رسانی به جامعه، از پدیده های دنیای معاصر است که ریشه در سنت های اجتماعی مردم سراسر جهان دارد. فعالیت های نیروهای داوطلب، فوایدی دو سویه دارد که هم جامعه و هم داوطلب از آن بهرهمند میشوند .نیروهای داوطلب برای انجام اهداف مشترک در کنار یکدیگر به فعالیت میپردازند و به نحوی باعث افزایش سرمایه اجتماعی در جامعه میگردند (اندام و همکاران، 1391).
امروزه، سنت داوطلب شدن در بیشتر کشورها و جوامع وجود دارد که منشاء آن به سازمانهای وابسته به مذهب و شوراهای محلی برمیگردد. انجمنهای نیروهای داوطلب در ایران نیز دارای قدمت دیرینهای است.
در ایران هم مانند بسیاری از کشورها، مراکز مذهبی- مثل حسینیهها و مساجد- بیشترین نقش را در سازماندهی فعالیتهای نیروهای داوطلب داشتهاند. با بر عهده گرفتن برخی از برنامههای اجتماعی مختلف در سایر کشورها توسط انجمنهای نیروهای داوطلب در تمامی سطوح، نقش دولت در برنامه ریزی کاهش می یابد. در سالهای اخیر به علت برخی عوامل، فعالیت نیروهای داوطلب افزایش یافته است. همچنین، تقاضا برای داوطلب شدن برای کمک به برنامهریزی و اجرای رویدادهای ورزشی همچنان رو به افزایش است. به منظور جذب بهتر و نیز حفظ نیروهای داوطلب، نیاز به شناسایی راهی برای افزایش رضایت کلی نیروهای داوطلب است (Carla,2006).
آلن و شاو[4] (2009)بیان کرده اند که برگزاری رویدادهای ورزشی در جهان در حال افزایش میباشد. به عنوان مثال، بازیهای جهانی دانشجویان تورنتو در سال 1985 با 8 هزار شرکت کننده برگزار شد و شرکت کنندگان در رویداد ورزشی دانشجویان در سال 2005 به 22 هزارنفر افزایش یافت. بدین ترتیب، برای برگزاری موفقیت آمیز رویدادها وجود نیروهای داوطلب با انگیزه و مشتاق ضروری است (Justine,2009). حضور نیروهای داوطلب با کیفیت، علاوه بر اینکه منافع مالی و سرمایهای برای سازماندهی ورزشی به همراه دارد، اعتبار برنامهها و مسابقات ورزشی را در جامعه افزایش میدهد. همچنین، در فرایند ارزیابی عملکرد سازمانی، میزان جذب نیروهای داوطلب از جایگاه ویژهای برخوردار است (prouteau, wolff,2006).
کیم[5] و همکاران ( 2010) در پژوهش خود با عنوان “تغییر ساختار وظیفهای نیروهای داوطلب برای استفاده در ورزش جوانان” به این نتیجه رسیدند که نیروهای داوطلب یک جزء حیاتی از نیروی کار مورد نیاز برای ارائه برنامههای ورزشی با کیفیت بالا برای مسابقات ورزشی هستند. در سراسر دنیا، گروهای وسیعی از مردم وقت خود را صرف فعالیتهای داوطلبی میکنند. انگیزههای این افراد صرف نظر از از نوع فعالیتهایشان کمک به دیگران میباشد (kim,2010).
انگلبرگ[6] و همکاران در سال 2011 در بررسی رابطه بین تعهد، تجربه و خود ارزیابی عملکرد در سازمانهایورزشی مربوط به جوانان، بیان کردهاند که نیروهای داوطلب، منابع انسانی کلیدی برای سازمانهای ورزشی محسوب می شوند که در جامعه در بخش مربوط به تفریح و سرگرمی هستند.
برایان و پاستوره[7] (2008) اظهار داشته اند که وجود نیروهای داوطلبی برای بسیاری از سازمانهای ورزشی ضروری است؛ بدین صورت که در بازیهای پارالمپیک، نیاز شدیدی به حضور نیروهای داوطلب احساس میشود که باید این سازمانها با تبلیغات وسیع توسط بازاریابان باعث جذب نیروهای داوطلب شوند.
پروتئو و ولف[8] (2006) در بررسی مشارکت نیروهای داوطلب برای دریافت دستمزد در دو بخش شرکتهای دولتی و شرکتهای خصوصی، به این نتیجه رسیدند که در بخش شرکتهای دولتی، دریافت دستمزد برای نیروهای داوطلب دارای اهمیت بوده، ولی در بخش شرکتهای خصوصی این نتیجه منفی گزارش شد.
سانگیون[9] و همکاران (2008) در پژوهشی که به شناسایی عوامل موثر بر مشارکت نیروهای داوطلب و نیز دلایل عدم مشارکت افراد پرداختند، این نتیجه دست یافتند که برای ترویج فعالیت های داوطلبی باید به تفاوت در شیوه زندگی آنها متناسب با جنس و نیز زمان منعطف موجود توجه کرد. همچنین، برای بهبود دسترسی به کار نیروهای داوطلب به برنامه ریزی نیاز است.
یافتههای پژوهش کوستاس[10] و ریچارد (2012) نشان داد که نیروهای داوطلب با استفاده از فرصت های داوطلبی، به ایجاد سهم مثبت در زندگی میرسند و تجربهای که از داوطلبی به دست میآورند، بسیار بیشتر از وظایف کاری محض است. نیروهای داوطلب میتوانند فعالیت های توریستی را به عهده بگیرند و به خوشی و لذت برسند و این تعادل آنها را در زندگی افزایش می دهد .
چلادورای[11] (2000) ارزش اقتصادی کار نیروهای داوطلب در ورزش امریکا را بیش از بیست بیلیون دلار برآورد کرده است، اما منابع جدیدتر بر اساس متدولوژیهای مختلف، ارزشی نزدیک به چهل بیلیون دلار را نشان داده اند. در ایالت اونتاریوی کانادا، بیش از ششصد هزار داوطلب به رویداد های ورزشی در تمام سنین و سطوح کمک می کنند. در اروپا، بیش از شانزده میلیون داوطلب ورزشی در بیش از هشتصد هزار انجمن فعال هستند و بیش از صد میلیون یورو سود مالی از طریق مشارکت آن ها به دست آمده است (Beijing, Olympics 2008).
اندام و همکاران (1388) در بررسی موانع داوطلبی در انجمن های ورزشی دانشگاه ها به این نتیجه رسیدند که مشغلههای درسی و کمبود وقت، با اهمیتترین موارد و مشکلات جسمانی و بیماریها به عنوان کم اهمیتترین موارد انتخاب شدند.
تری[12] و همکاران (2011) در بررسی رابطه بین تعهد، تجربه، تعهد و عملکرد خود ارزیابی در سازمانهای ورزشی جوانان بیان کردند که در سال 2001 حدود 1.1 میلیون نفر افراد 18 ساله و بالاتر (8.2 درصد از جمعیت بزرگسال) بودند که کار نیروهای داوطلب برای سازمانهای ورزشی مربوط به تفریح و سرگرمی را در سال 2000 در کشور استرالیا بر عهده داشتند .
نوبل و راجرز[13] (1998) در دو پژوهش جداگانه، پرداخت نکردن هزینههای متحمل شده، نبود حمایت کافی، عدم نظارت، فقدان آموزش، مشکلات مربوط به ایاب و ذهاب، تعارض بین نیروهای داوطلب و کارکنان حقوق بگیر و عدم اطمینان از پوشش بیمه ای را به عنوان موانع داوطلبی در سازمانهای غیر ورزشی معرفی کردند (19).مدیران سازمان های ورزشی از جمله آموزش و پرورش برای غلبه بر مشکل کمبود نیروی انسانی در برگزاری مسابقات و سایر بخش های اجرایی و همچنین برای کاهش هزینه های عملیاتی در خصوص میزبانی مسابقات ورزشی، عموماً باید به جامعه متوسل شوند و همواره به دنبال افراد داوطلبی باشند که از عهده فعالیت های مختلف برآیند. از این طریق، داوطلبان این فرصت را برای مدیران فراهم آورند که خدمات معمول را با کمترین هزینه و به اشکال متنوع و با کیفیت مطلوب ارائه دهند.